A lifetime's not too long to live as friends

I dag e Emelie 24 år. For nøyaktig to år si reiste hu heim te Sverige, 

og forlot meg Emelielaus i York. To år si siste klem med andre ord.

Men me sende kort og brev. Me sende ein melding nå og då.

Og me prate på Skype når me bare klare å ta oss samen.

Eg må ha meg ein tur te Sverige om ikkje så lenge :)

HAPPY BIRTHDAY, EM! I happen to love you.

Just for the record.

Det e løye med det, når man flytte te ein ny plass, får man nye venner.
Denna helgå har eg tilbragt med gode venner på holmen.
Et stykke ut på fredag kveld satt eg på med Elisabeth ner te kaien.
Hu sko ta båt, eg sko handla. Eg va fremdeles mett ette i meste laget komla,
trøtt og god og klar for sofaen. Så ringte mobilen te Elisabeth.
Av den delen av samtalen eg fekk med meg, skjønte eg at hentesjåføren i Stavanger
ikkje kunne komma likavel, Elisabeth legge på, snur seg og smile sitt breiaste,
mest innsmigrande smil. Det e da man vett at man ska få seg ein
sein kveldstur te Klepp... Så nå har eg vore der óg!
Ellers har eg fått herlig fiskemiddag av Øydis (Mor, eg har ete kokt torsk!)
og knallgod kjøttkakemiddag av Elisabeth og Hans Magne.
Viss du nå tenke at Oddbjørg har blitt mata heile helgå, så har du aldeles rett i det!

Og det gjorde godt for kropp og sjel!

Eg takke Gud stadig vekk for gode venner.
Både dei som e her, og dei som e langt unna.

Out of bounds

Ka for ein regel får alle som e nye i ein svømmehall hørra?
Akkurat: Ikkje spring på kanten.

Når eg gjekk på skulen sjøl, va det ikkje alle regler eg skjønte vitsen med.
Men eg fulgte di, godt oppdratt som eg va.
Eg heiv aldri snøball (akkurat den såg eg jo poenget med, da),
eg hoppa aldri uti bassengetfør eg hadde fått beskjed om det,
eg lekte ikkje med fyrstikker (dønn livredd for brann,så eg va ikkje vanskelig å overtala
på den fronten) og eg sprang aldri på bassengkanten.

Ungar følge regler. Iallefall sånne ungar som eg.
Ikkje nødvendigvis fordi di forstår ka som kan bli konsekvensene av å
bryta di, men fordi det e ikkje lov.

Voksne bryte regler heile tiå. Me har mer vet, me e fullstendig klar øve
mulige konsekvenser, men me gir blanke.

Lat meg ta et eksempel: Det e siste året på videregående, eg e passert 18 år,
og e, i teorien, eit vakse forstandig meneskje. Me e i svømmehallen. Ein stor gjeng spele
vannpolo, eg går av ein elle aen grunn langs kanten.
Plutselig kjeme ballen susande opp på land.
Ei av jentene ette, kjapp som bare hu kan ver. Ropet lyde fra vatnet: "Oddbjørg, ta Anja!"
Oddbjørg tar Anja. Ingen fare. Hjelpsom som eg e, legge eg på sprang ette na.
Plutselig ligge eg vannrett i luftå, uten nåken klar idé om koss det gjekk te.
Beinå mine treffe Anja i ryggen,og me lande med et klask og et smell som eg
kjenne i bakhåvet ennå når eg tenke på det. Verden forsvinne. Langt vekke hørre eg
nåken som seie navnet mitt. Ein gang. To ganger. Tredje gangen e det kommt nåke
panisk øve tonefallet. Eg må slita auene opp.
Nærmast meg, fremdeles i vatnet, står Olaug.
Bak na, ein drøy del av klassekameratane mine. Med hakene dinglande nerimot navlen.
Eg blir plutselig inderlig bevisst på at eg ligge på kanten, alle ser på meg
og eg e iført badedrakt.
Ikkje ein ønskesituasjon.
Korleis kunne dette vore unngått? Ikkje spring på kanten.


Me e omgitt av regler. Me bryte di kver dag.
Ordensregler, klasseregler, fartsgrenser....

Holdt me alle fartsgrenser i dag?

Eg bare seie det: Ein dag kjeme konsekvensene og bite deg i baken.
Eg håpe for din skyld at du e påkledd når det skjer.

Detta bildet e tatt på 18-års dagen min.
Den dagen eg blei ein voksen og forstandig regelbrytar.

Kjekt å ha

Eg har samla på masse rart i mitt liv. Hørrt om hunters and gatherers? 

Der har du Drarviksgenene i et nøtteskall. Me jakte og me samle.

Jakte på hjort og aent som springe, på ting som e lagt på ein lur plass,

på elevar som ikkje e der di ska, på muligheter for søvn, 

på gode øyeblikk. Samle tette boksar, brødsdmular, ting det muligens kan bli

bruk for ila det neste tiåret...og sauer,da. Sauasamling e ein hit.

Til og med når di ikkje samle sauer, hørre di bjeller øvealt.

Et lite tverrsnitt av alle samlingane eg har starta 

(og ikkje nødvendigvis avslutta..)

• Serviettar. Ein klassikar. Eg kunne sikkert utstyrt et par-tre bryllupsfestar.
• Visk. 
• Pog (har du glømt ka det va, seie du? Synd for deg.)
• Terningar.
• Frimerker (ingen kan kalla seg samlar uten frimerkesamling!)
• Brukte kontaktlinser. Vel og merka bare sånne eg hadde sett nåke spesielt gjennom. Nå bør her bemerkas at eg va ganske ung når eg begynte med linser. Men e nok ein viss fare for at eg dei linsene eg såg Westlife gjennom e teipa inn i ei dagbok ein elle aen plass. Fjortisfantasien kjenne ingen grenser.  
• Kinderfigurar
• Glansbilder (ååååh, dei fine englane...!)
• Hattar (den samlingå leve i beste velgående. Håveplagg e stas!)

Eg kunne fortsatt ei stund..                            
Men poenget med denna lille kavalkaden e altså at eg har starta nye.

To nye. Samlingar, altså.

Foreningen Betel/Fredheim har begynt å selga gammalt servise for å finansiera

det nya ungdomslokalet di lage te oppe på Betel i Sauda. Te blodpris, selvfølgelig,

vitsen e jo å tjena penger. Og ingen vil jo ha mer enn ein uansett. Bortsett fra meg, da.

Eg har nå fira sett med kopp, tefat og asjett (kan ikkje kalla det ein tallerk. På Betel

hette det asjett). Te den nette sum av 300 kvar. Og eg har lyst på fleir!

Di e jo så kule! Så viss folk i Sauda har lyst å støtta nytt ungdomslokale på

Betel, men syns koppen bare e husafydl, då melde eg meg herved frivillig te 

å øveta heile stasen. 

Nå kan eg drikka kakao i Betelkoppar i min egen heim:)

Dessa e ikkje fullt så dyre, men jammen ekslusive nok likavel.
Norsk design. Med hjort på, ka ellers?

Forresten skreiv eg ein post i fjor om halvårsvurderingar.
Men i tilfelle nåken lure i år og: Halvårsvurderingar e stress.

Fresh page, new pen..

..where do I begin?

Der va 2012 godt igang, gitt.

Eg kjeme te bli sitert ei stund på det eg sa når eg hadde kledd meg og stod på

trappå te Øygard nåken minutt før tolv på nyttårsaftå:

"Okei. Eg e klar. 2012: Hit me."

Eg seie det som dette inn, ka mer e nytt?

2011 e øve, kan ikkje sei eg savne det så voldsomt ennå. 

Men kanskje det kjeme. Det va jo nåken ganske markante høydare-øyeblikk

det året óg. I fjor på denna tiå lista eg opp glansminner fra 2010. 

Og klarte selvfølgelig å unngå å nevna nåken ting som diverse venninner og søsken

meinte burde vore sjølskrevne. Te lags åt alle..

Så eg burde jo, tilseie all fornuft, la var å laga ei tilsvarande listå i år.

Men eg drive bare med fornuft når det passe for meg.

Eg har ikkje tenkt å laga lista. Men når eg sitte her på Judaberg med pcen i fanget 

og hørre på vinden som slite i nabolaget mens regnet dundre mot rutå, med kalde føtter,

tunge auelokk og dystre utsikter mot gym og engelsk fordjupning,

da tenke eg med lengsel på ein aen plass. Ein heilt aen plass, der det va varmt,

eg va langt unna alt som hette skule og mulige timeplansendringar og vikartimar,

ingen kunne masa på meg, og eg kunne iallefall ikkje gjer nåke med det, 

og det fantes kun sol, basseng og vennskap.

Eg tenke på det her.

Det va MANGE gylne stunder i 2011. I dag e minnet om varmen og friheten

det som stikke seg mest fram.

Sånn ellers va det jo bra med jul, da :) Ferien skulle bare vart litt lenger.

Teorien om 13. dag jul, den har eg sans for!

Et av spenningsmomentene i ferien:
Christmas Pudding fra Anna, bragt te landet av
me, myself and I.

Guds fred og god jol

...med sumar og sol!

Eller med snø, regn og slaps. Alt ette som.

Nå e det kvelden før kvelden, og eg e, av ein elle aen mystisk grunn, i ruta.

Til og med rommet mitt e ferdigpynta. Nå kan julå bare komma.

Lure på ka eg har glømt.

Jammen kan det sjå ut som eg får tid te å setta meg ned og faktisk

tenna et lys og setta fokus på det julå faktisk handle om.

Som postludium på julegudstenesten sang dei herlige fjerdeklassingane mine:

Tenn et lite lys i mørket

Tenn et lite håp om fred

Hele verden får i gave

Barnet som blir sendt hit ned. 

Di sang som englar, og eg va så stolt at eg holdt på å sprekka.

Sko trudd det va mine egne ungar..

Uansett: Ønske deg og dine ei STRÅLANDE jul og et velsigna 2012!

Ta deg et minutt elle to i full tystnad og tenk litt på det her:

Han som kom ner hit till jorden, lämna all sin härlighet

för at födas som en mennsko-son och ge liv i evighet.

Ja, han kom ner hit till jorden för att dö här på et kors

För att visa oss mennskor at Gud Fadern elskar oss.

Nu är det jul igen!

I mårå får eg juleferie!!!!
Ikkje at eg e entusiastisk..
Nå har eg pakka nesten ferdig (det i seg sjøl e ein bragd, har du nåken gang
prøvd å pakka massemasse bagasje inn i ein liten bil som har bagasjerommet
fullt av sommardekk?), har svingt øve vertfall ett golv med moppen,
har tatt oppvasken, brenne vilt på adventslys så eg ska sleppa å
spara di te neste år, har gått laus på diverse forgjengelige ting i kjøleskapet...
Joda, nå blir det jul.
I mårå e det adventssamling og julegudstjeneste, felleslunsj med lærarane og ferja heim.
Jaja, te Hebnes og så kjøra heim, må du var så pirkete?
Eg ska HEIM. For første gang si høstferien, og for meg e det lenge.
Heim te jul, jul, strålande jul.

Gi deg sjøl ein liten marsipangris
viss du meine du ser kem nissen va i fjor:)

Familie, kos, lys, venner,galskap, og nok ein gang ska me få feira
detta ufatteliga: At Gud valgte å senda sønnen sin ner for vår skyld.

Og det ska bli SJYNT.

Alt går i stykker på en søndag

Alt går i stykker på en søndag, eller lørdag, eller fredag etter fire.

Det er ingenting som ryker på en onsdag, midt i arbeidstida med servicemann på plass.

Nei, bilen din stopper først på søndag, eller lørdag, eller fredag etter fire.

Du får vente med å starte'n te mandag, og håpe at den stopper da.

-Øystein Sunde

Eg drog tidlig heim fra Bogafjell, for eg va ikkje i form og ville legga meg.

Det drypte vatn fra taket heile veien heim. Eg har hatt bilen på verksted to ganger 

for å få fiksa ein lekkasje. Men di fant ingen lekkasje, så di konkluderte vel

igrunn med at eg tok feil. Bilhypokonder, det e meg!

Kom fram te Judaberg, og sukka litt når innkjørselen va full av bilar sånn at eg

måtte parkera oppe på svingen. Hadde jo ein del å bæra på..

Men parkerte, og bakserte alle posane ut i regnet, 

smelte dørå igjen, og trykte på nøkkelen.

Null reaksjon. Eg trykte igjen. Ingen respons.

For dei som kjenne bilen min, og ikkje minst historien fra i fjor, e fortsettelsen logisk:

Eg heiv meg inn i bilen igjen og starta an før startsperrå gjekk på. Så satt eg der da,

med posane ute i regnet, bilen på tomgang og vissheten om at når eg stoppa an, 

kom eg ikkje te å få an igang igjen. Du kan sei eg va litt...frustrerte.

Innerst inne i sjelå visste eg jo ka som måtte te, men eg va så slakke og gåen og ville

bare ikkje innsjå realiteten. Men eg ringte heim, ringte NAF og ringte Solbakkens,

og enden på viså blei jo selvfølgelig at eg kjørte tebake te Forus og satte bilen utforbi 

verkstedet. Så kunne dei få ta seg av an når an ikkje ville igang igjen. Va jo ikkje folk

der akkurat, men putta nøkkelen i safen, og skreiv på lappen med navn og nummer

at eg sko ringa mandag morning.

Kjetil svoger va snill nok te komma og henta meg og kjøra meg på kaien.

Venta der ein time på båten, og så kom Elisabeth og henta meg på Judaberg.

Normalt e det jo ikkje problem å gå heim, men der og da va eg mer enn ferdig.

Nå ska du få fem poeng viss du gjette ka eg trur e grunnen te at sensoren som tar imot

signaler fra nøkkelen har takka for seg ette et år i tjeneste (fekk jo bytta an i fjor..):

Du vett den lekkasjen som ikkje va der? Nåke seie meg at den dingsbomsen likte

dårlig å få vatn (som ikkje kom fra lekkasje) inn i seg.

Så sånn e det tenkt.

Fant ikkje nåke bilde av bilen. Men her e det litt fancy smør!
I dessa krisetider kan det jo var ein slags trøst å veta at
engelskmennene iallefall kan laga pyntesmør, dei som har sånnt!