Pink Panther Theme

På denna siste kvelden som 28-åring før min første
29-års dag, har eg skallen full av tankar. Ikkje alle egne seg
på trykk, dei holde eg for meg sjøl. Ikkje alle har relevans eller
e av interesse (eg klare ALDRI å huska koss man stave det ordet!)
for andre, men det bryr eg meg ikkje om. Nåke e du kanskje enig i.
Nåke syns du kanskje e usaklig og tullete. Oh, well.

Eg syns det e rart å merka at når andre erte og småmobbe folk som
normalt e mine "offer" (som eg lett kunne ha terga og herja med sjøl),
då går eg rett i forsvar. Eg har lov, men ikkje kem som helst.
Har heilt klart andre regler for meg sjøl enn for andre.
Og så like eg selvfølgelig å tru at eg vett bedre enn alle andre kor
grenså går. Sånn har eg visst alltid vore.

Eg meine at konseptet Oddbjørg i Rosa Kjole e utprøvd ein gang for
alle, og kjeme neppe te bli gjentatt med det førsta.
Det kunne eg ha sagt på forhånd. Sa det for såvidt óg.

Eg har i dag tatt ein test og funne ut at viss eg va ein edelstein, ville eg vore
ein rubin. Og i den forbindelse blitt advart om at min "forfriskande ærlighet"
kan gi meg trøbbel. Min egen omskriving: Eg må passa den store kjeften min.
Men det visste eg fra før.

Eg har et snasent arr på armen som klør litt og minne meg om at nok ein
gang va den kortaste veien te målet viktigare enn egen sikkerhet.
Sandaler ner bratte skråningar med lause steinar har aldri vore lurt.
Og det har eg visst i mange år. Men eg gjorde det likavel.
Te mitt forsvar anbefalte eg mor å gå ein aen vei.

Det ska visst var sånn at man lære av sine feil. Ikkje gjere di igjen og sånn.
Funke ikkje sånn med meg. Eg går på samme smellane om og om og om igjen.
Nå, for eksempel, kjenne eg i armen at å skriva et såpass langt blogginlegg
va ein dårlig idé. Men eg må skriva litt te før eg e ferdig.

I skapet mitt står kruset eg kjøpte i York, som eg drakk kakaoen min
av og følte va heilt på sin plass i mitt liv.
På kruset står det:

Mistakes
It could be that the purpose of your life
is only to serve as a warning to others

Eg går ikkje med på at det e den einaste meiningå med livet mitt,
men e jo fint om andre kan læra av feilå mine når eg ikkje gjer det sjøl...

Oddbjørg i Rosa Kjole blei utprøvd i helgå.
Akkurat nå e eg øvebevist om at rosa e nei
resten av livet. Lika sikker på at eg kan
finna på å glømma det ut eller velga å ignorera
det fullstendig.
Nærme eg meg sjølinnsikt nå?
Vett ikkje. Men eg nærme meg vertfall stygt 29.
Så det e gjedna på tiå.

Soak up the sun

Blei utfordra på facebook te posta tre positive ting i tre dagar,
og så utfordra tre nye kver dag.

Bestemte meg for å ta alle ni i ein smell, eg like å få ting gjort.

Altså, ni positive ting.
Merke det kan bli vanskelig å velga, det kalle eg et godt tegn.

1. Jesus elske meg!
(kom an, den va obligatorisk.)

2. Eg har ein fenomenal (mor og far, vennligst legg merke te at eg lot var å bruka
fantastisk) familie og eksepsjonelle venner som gjer at eg har null problemer med å finna
masse mer enn ni positive ting i livet mitt.

3. I dag e det sooooool, og eg har starta solbrentsesongen!
(Okei, solbrent e vel ikkje udelt positivt, men holde vertfall varmen..)

4. I mårå ska eg ut på tur og synga med verdens herligste kyrkjekor.

5. På Finnøy fins det folk som skjønne at spelekveldar e nødvendige for
sjelshelså.

6. Det e jammen meg mindre enn ein måne te sommarferie!

7. På bordet ved siden av meg står ein uåpna trepakning med kinderegg
(sjokolade e ein salighetsting på høgt plan!).

8. Det fins musikk for alle humør og sinnsstemningar, og eg e velsigna med
evnen te å lika det aller mesta som blir spelt rundtomkring.

9. Det e ingen heima oppe, så eg kan synga så høgt eg vil. Joy!

Hm. Ska eg stoppa her, liksom?
Kunne fortsatt ei stund.

Skulle jo egentlig utfordra ni andre nå. Men eg tar ein vri på det og.

Eg utfordre DEG te ta fem minutt og tenka ut minst ni ting som e positive i livet ditt
akkurat nå. Publiser det eller la var, eg sjekke ikkje.
Men du kan gå ut fra at viss du gjere det, kan humøret komma te stiga et hakk eller to.

Det e SUNT å fokusera på det positiva!

Eg planlegge reunion med desse to herlingane,
som eg ikkje har sett si 2009. Pooooositivt!

Backstreet's back

Eg har tidligare tilstått at eg va ein gang ein innbitt boyband-tilhengar.
Har ufattelig mange gode, fjollete, vanvittige minner fra tiå der
me va såpass hekta at plakatar blei med på hyttetur og fanfics blei
skreve og lest med stor iver. Ganske mange av dei minnene e klassifisert
informasjon som kun deles med innvidde og spesielt utvalgte.

Men nå i mars va me ein gjeng som skapte heilt nye minner
på Backstreet Boys konsert.
In a world like this-turnéen kom te Stavanger.
Eg blei pukka opp på Rennesøy av ein venninnegjeng som hadde kjørt fra Bergen.
I bilen ljoma BSB, og alle sang med. Stemningå va høg fra første stund.

Me hadde ein suverent bra fjortismimrekveld, og dei såkalte
"guttane" leverte akkurat det me ba om : ein tur tebake te det glade
nittitall når hormonene gjekk høgt, når lykken va ein ny singel fra heltane,
når me hisste oss opp øve dårlige konsertanmeldelsar...
Det va ein FEST.

Margot Helene, eg og Maria heilt og aldeles klare for
Nick, Brian, Kevin, A.J., og Howie D.

Me sang med av full hals, me lo av dårlige vitsar, me va tidvis rimelig høgt oppe i

stemmeleiet, og verden va, der og da, ein einaste lang opptur.

Og me va, selvfølgelig, the "best crowd ever"!

Eg blir gla når eg tenke på det.

Så kan surmaga kritikarar og boybandhatarar sei ka di vil.

Eg hadde gjort det igjen. Glatt.

Morningen ette va eg forsangar i Hesby kyrkje iført Backstreet Boys t-skjorta.

Viss Westlife nåken gang drar ut på ein gjenforeningsturné, då,
Kristin og Siv, ska me på konsert.

I won't hold you back

Heiane, der va det gått øve tre månar si eg blogga, gitt..
Men NÅ. Nå e eg 50% friskmeldt, og det har eg bestemt at betyr
at eg har lov å blogga. Så det.

Eg lovte visst, i januar ein gang, ein historie om ein pitbull.
Det va selvfølgelig ikkje ein pitbull. Ein av elevane mine fekk det
der overbærande "nå e du mer enn lovlig tett i skallen"-blikket,
og sa: "e du sikker på at det ikkje va ein bulldog?".
Det e klart det va ein bulldog. Eg burde sikkert skamma meg,
men eg tar det med ro, kjenne eg.

Uansett. Eg va ute på Vignes og gjekk tur med tre mennesker,
ein cavalier king charles spaniel (ska det var, så ska det var)
og altså ein bulldog. Nevnte bulldog valgte ei aen ruta enn hu
som holdt i båndet. Han satte båndet fast, og siden eg hadde
gått for samme veiløysing, blei det meg som sko fiksa opp i
det her. Og meg som stod med båndet i håndå når hunden va
laus. Når han va laus, og oppdaga at dei andre hadde gått i
forveien. Du kan sei ka du vil om dei små pluggane, men di
kan setta opp litt av ein fart. Eg hadde ikkje sjans å stoppa han,
det va bare å henga på. Va faktisk ganske stolt av meg sjøl,
der eg hoppa og spratt mellom steinar og kjerr, at eg ikkje
gjekk i bakken. Men når me kom ut på ekrå, då bestemte
eg meg for å setta på bremsene og ta tebake kontrollen.
Lurt. Har du stått på vannski nåken gang? Det har ikkje eg,
men eg har stått på joggesko i sørpa ette hund.
Ikkje lange beten, ein meter eller tre, før eg plutselig låg
vannrett i luftå (flashback te springing på bassengkanten i
Saudahallen). Og landa på ryggen med et klask. Et skikkelig
sørpeklask. Fekk raskt selskap av to hundar som ville hilsa.
Eg like hundar, eg gjere det, men di FÅR ikkje lov å slikka meg
i fjeset. Det e ein neiting.

Kom meg på beinå, ingen skade skjedd, bortsett fra at eg va
ein anelse skitten. Fra helane og opp i håret. Sunt, seie di.
Me får tru det.

Det har skjedd litt, dei siste månane.
Løye med det, samma kor sjukemeldt eg blir,
e det stadig nåke galskap som snike seg fram.

Det kjeme nok referat;)

Tok turen hit igjen i påsken.
Never gets old.

Stayin alive

Eg leve ennå, altså.
Bare forbaska vondt i armane og skriveforbud.

Når eg e bedre og usjukemeldt og sånn, ska eg fortella koffor eg ein søndag kom
heim med sørpa fra helane og opp i håret.
Det e ein historie for seg sjøl. Inkludere ein pitbull.
Jepp.

Holde på å blåsa vekk, men fremdeles i live.

Nå har vi vaske golvet

21. desember 2013.
Dagen då alt skulle skje, og så litt te.
Eg va trøtt og småsur igrunn når eg stod opp, men måtte jo bare
setta igang og få alt gjort. For det skulle ryddast og støvsugast, tørkast støv
og pakkast. Det skulle øvast på den hersens andrealtstemmen på første vers av
Mitt hjerte alltid vanker, som fremdeles ikkje satt. Det skulle testast cd på anlegget
te Sveinung, så me va sikre på at det ikkje skar seg om kvelden. Det skulle fyllast bensin.
Det skulle handlast litt og dusjast. Og alt skulle skje før mor kom med båten
ti øve halv fira. Julå sko jo syngast inn, så mor va i anmarsj.
Nå kom jo ikkje den båten ti øve halv fira.
For den hadde fått plast i propellen, nemlig.
Mhm. Men te slutt kunne eg plukka opp mor på kaien akkurat i tide te
å var i kjørkjå litt før FFC begynte å komma. .

For eg skulle jo dirigera kor, må veta. Han som dirigere te vanlig, han tok seg
ein tur te India han, "det syns eg va dårlig gjort", sa eg te publikum når stundå kom.
Men ungane sang dei, så di nesten blåste ut kjørkjeveggene,
og eg, eg spelte luftgitar som eg aldri har gjort det før.
For eg hadde nå ein gang satt meg i håve, at sko eg først spela luftgitar,
måtte eg gjer det skikkelig.
Ellers blei det bare pinlig. Så eg slapp tøylane og lot det stå te.
"Eg syns du gjorde spelejobben te Tolli bra, eg, va det ein av guttane som sa
ettepå. Det varma et nybegynnarhjerta. Men heiane så gåen eg va!
Eg visste ikkje heilt koss eg sko klara å stå oppreist i kyrkjekoret på innsynging nr 2.
Men det gjekk på et vis, og det blei ein ufattelig kjekk kveld!
Ette ein styrketår med gløgg hos ei venninna, bar det heimøve.

Trøtt som ei fela, men rimelig lett te sinns. Inn på ferjå, opp og eta litt,
så kom eg på: Eg fekk jo ein melding, den har eg ikkje lest!
Kor e mobilen? Ja du, kor va mobilen?
Ette litt tankevirksomhet kom eg på at eg fekk meldingå akkurat når eg skulle
kjøra ombord i ferjå. Og slapp telefonen rett ned i fanget. Så den hadde nok ramla
ner når eg reiste meg for å gå ut av bilen. Eg oste ner te bilen, leita inni og onna,
pluss onna nabobilane. Ingen mobil. Opp igjen i vill fart.
Og viss du trur det va rolig på sjøen...
Det va det ikkje. Ferjå duva skikkelig, og eg fekk tidvis svært god fart.
På høge helar. Ingen mobil der me hadde holdt te oppe. Ner igjen, ganske frenetisk nå.
Ny gjennomsøking av bilen og dekket rundt. Heile tiå ringte eg te an med mor sin tlf.
Ingen mobil. Bilane rundt begynte å kjøra av. Eg hadde lite valg, eg måtte følga på.
Men når eg kom på land, vrengte eg te sies og sprang ombord igjen.
Eg spurte ein ferjemann om lov te å leita på dekk, og han såg nok desperasjonen
i blikket, for eg fekk lov. Men eg måtte sjå meg for sa an, for nå begynte bilane å kjøra på.
Og det gjorde di, med kystbussen i spissen. Men då hadde eg allerede oppdaga
ein svart sak som låg midt på dekk. Eg sprang. Å du hendelse, så eg sprang.
Når eg heiv meg inn i bilen igjen og slengte mobilen te mor, sjønte hu lite.
Og eg va jo så andpusten at eg nesten ikkje kunne snakka før me va kommt langt
vekk fra ferjeleiet. Men mobil, det har eg! Mor meine på at det må var årets juleunder.

Nå har eg skreve griselangt. Sorry. Men det va ein lang dag!
I kveld e huset heima og rommet mitt julepynta.
Krybbene e framme, treet e inne og pynta, ispinneJesus ligge i krybbå si.

Nå e det jul.

GOD JUL te deg og dine, måtte dokke alle få ei velsigna høgtid!

Eg fant et arkivbilde.
Sånn såg treet ut i 2009.

Guds fred over fjellet og åsen.

La det gro der vi bygge og bor!

Guds fred over dyran på båsen

og ei frossen og karrig jord.

Du ser oss i mørketidslandet,

du signe med evige ord

husan og fjellet og vannet

og folket som leve her nord.

En kvil i julestria

Mandariner.
Murstein.
Lilla lys.
Julemusikk.
Stjerna i vinduet.
Snøkrystallar på klasseromsvinduet.
Julepost.
Lilla duk.
Buskar og trer med lys på.
Julekonsertar.
Øving på juleevangeliet.
Pepperkakelukt.
Luciatog.
Håndball.

Skrivekrampe.
Knust ternelys ("trekk pusten, ikkje hiss deg opp...").
Konstant øving.
Adressejakt (kor ska eg senda kortet hen?).
Stive skuldre.
Prestasjonsangst.
Gavejakt.
Den ufattelige skuffelsen når eg treffe på ei dårlig mandarin.
Det evinnelige maset om at det E ikkje mandariner eg ete.
Stjerna som nekte å henga beint.

Joda. Det e desember.
Eg elske desember. Desember e ein einaste lang fest (null ironi!).
Men jammen blir det godt med ferie, kjenne eg.
Eg bakte pepperkaker med nåken venner på søndag, og hu eina sa te meg at
"du trenger ikke bage, du kan bare ta en deigklump og sitte der og spise."
Eg såg visst litt trøtt ut....va det og. Men lagte ei kaka og to for det.
Og åt masse deig.

Anne Kristine, herlige Anne Kristine, sendte meg ein mini-
adventskalender i posten. Salighetsting!

Viktig å ikkje ha det alt for koselig, da glømme du
kakene du har i ovnen,

Pepperkakehuset halvferdig pynta.
Tok ingen bilder når det va ferdig,
va opptatt med å eta pynten me ikkje brukte...

Forresten har eg skreve 30 julekort i kveld. For hånd.
En drøy prosentdel på engelsk.
Nå tar eg pause.
Håndballkamp!
Det e desember. Det e advent. Og snart, snart e det jul.