Jeg snører min sekk, jeg spenner mine ski

Februar. Det blei den månen verden gjekk av hengslene.

Ivertfall tilsynelatande.

Eg kjøpte ny telefon. Eg e på instagram. 

Og for å toppa det heila på skikkelig vis: Eg gjekk på ski.

Det vil sei, eg ramla på ski. 

Ein del kontrollerte fall, og ett som va aldeles utenfor min kontroll.

Du kan sjå det for deg: Nerøvebakke, farten øke, bakken avslutte med ein krapp sving.

Beinå svinge, øvekroppen gjere det ikkje.

Schmokk, sa det i hoftå. Skriik, sa det i knenå. 

Åååååh, det va ein nydelig dag på fjellet!

Sol, snø, venner, snøvasking, aking......Lykke :)

Så får det så var at å gå va (og e) ein utfordring ettepå.

At armane klage, e ikkje øverraskande, det va eg forberedt på.

Di like ikke telefonen helle. Og ikkje blogging. 

Armane e teite.

Men beinå, dei blir sikkert bra igjen. Te slutt.

Jammen bra at temaet i musikktimane ette ferien e dans.

Livet e ein dans. Ein dans på torner.

Det va sooool på fjellet!

She's a wild one

Nåken samtalar har mer ringvirkningar enn andre.
Ein kveld i forrige veka ringte Elisabeth med et forslag.
Me hadde snakka om at me hadde lyst å dra på tur, men me visste ikkje kor.
Så, vett du, ringe telefonen. I andre enden e Elisabeth, som seie:
"Oddbjørg, kaffor må me ha ein plan? Kan me ikkje bare ta med ei madrass
baki bilen og kjøra?" Needless to say, det va den beste idéen eg hadde hørrt på
lange tider.

Så, fredag kveld, ette litt krangling med møbelstoff, satte me oss i bilen.
MAKAN te festhelg ska man ha trøbbel med å grava fram.
Og siden et bilde visstnok seie mer enn tusen ord (og siden eg
strengt tatt ikkje burde skriva så masse...),
her e vel ein døyt 30 000 ord om tidenes tenåringshelg starring
Elisabeth og Oddbjørg: Christopher Columbusing i bil.

Forresten: Det e nødvendig å nevna at helgå sine to ord va kjenslesam og opprøyrd.

Tanking på Askje på vei ut i verdå.

Maskotar må te på roadtrip.
Me hadde med Mickey og Minnie.

Me kom ikkje himla langt fredags kveld.
Her e utsikten fra "soveromsvinduet" mitt.
Hellestø by night.
Bilde tatt ette høgtlesing av Salme 39,
og rett før helvetesdebatten.

Same utsikt, litt mer lys.
Tidlig på an, kan du sei.
Bilde tatt rett før eg velta ut for å prøva å retta
ut det trekkspelet som ein gang hadde vore
ryggraden min.
Det e ikkje alltid eisyttimasse øve havet
e bare ein fordel.

Kem trenge mer enn ein bil og ein parkeringsplass?
(Og et do eg ikkje har savna et minutt ettepå,
dei som ein gang gjekk i Gnisten huske gjedna
odøren på YAP-hyttedoen i Maldal?)

Ein liten anelse trøtt og urven, men klar for nye eventyr med
M,M og E.

Ut på tuuuuur!

Me inviterte oss sjøl på frokost te venner på Undheim.

Elisabeth, Kjell Einar og Gunn Berit.

Prosjekt "strekk ut ryggrad", del to:
Tur te Steinkjerringå.
Med guardian angels på skulderå.

Det regna ein liten anelse av ein smule,
og den store blesten gjorde sitt beste
for at det sko ta heilt av.

Me skulle egentlig kjøra rett videre ette gåturen,
men me blei så inderlig våte at me drog tebake
te Gunn Berit. Og pizza. Og tørketrommel.

Fått på tørre klær, det hjalp!
Heilt te me satte oss tebake i våte
bilseter..

Klestørk i baksetet.

Fiiine Jæren!
Som eg tok bilde av fra bilvinduet,
alt for tiltak å gå ut.

Altså. Det fins ein plass som hette Ytstebrød.
Det seie seg sjøl at me kjørte dit,
bare navnet e jo ein fest!
Og det ska var sagt om Ytstebrød:
Finfin plass for ein midtpådagenkvil!

Når du våkne baki bilen midt på blanke dagen,
og det går folk forbi,
då gjømme du deg onna dynå te di e gått igjen.
Og ler. Du ler i det heile tatt ein god del på ein sånn tur.

Hus hadde me ikkje, men me hadde Villa!

Me kom oss aldri te Steinkjerringå pga ugunstige
vær- og føreforhold. Men fant ein aen steinfigur ute langs
Nordsjøveien. Eg sang Lovise Lind for an.
For sånnt gjer eg.

Kan du ikkje Lovise Lind, seie du?
Ta deg samen, menneske!
Forresten e eg GLA i hav og sjø og vatn og sånn.
Her kunne eg vore leeenge.

Men eg trur kanskje eg hadde fått klaus her.

Steinras, steinras, svelt ihel.

Å sova i bil e ein fest.
Det blir aldri så morsomt å sova i ei seng.
Men det ska var sagt, at å komma te Lyngdal
og hyttå te Silje og Leif Jakob, fylt med massemasse
herlige folk...det va ikkje feil å sova heilt utstrekt i
ei seng her. Me fekk heldigvis dobbelseng,
så me fekk ikkje abstinenser ;)
Dessuten fekk eg dusja. Salighetsting!

Fiine Silje og Anita

Eg va med og spelte kortskalle, men eg vant ikkje litt ein gang.
Seinare på kvelden spelte me Mexican Train.
Spektakulært tap for unge Drarvik.

Ganske fint på sørlandet óg!

Og ikkje så reint lite vakkert på vei heim igjen.

Å jeg, jeg kan du, elske mitt land, du!

Hjem, kjære hjem.
Ellenåke.

Maskotar i midtpådagensol!
Det e te bli kjenslesam av.

Me havna bak den her.
Han hadde finare gardiner enn oss,
men i den der hadde eg iallefall
ikkje kunna sove utstrekt!

Elisabeth, Oddbjørg, Mickey og Minnie kom seg trygt
attende te Judaberg søndag ettemiddag.
Og alle va enige om at det hadde vore
ein GILDE tur!

Oppsummerande tips te dei som måtte ha lyst te å dra på columbusing
i bil med madrass baki:

Viss du rage høgare øve bakken en gjennomsnittet,
vær forberedt på å krøka sammen beinå aldrisålitegrann når du ska sova.
Pass på å ha nødhavner med tørketromlar og pizza langs veien.
Le masse. Viktig.
Pass godt på maskotane, ingen e tjent med ein maskot som ligge forlatt
på Høgjæren.
Dongeribuksa i fuktige bilseter e ein uting. Men ikkje bli opprøyrd.
Eg anbefale å le. Funke.
Når du først har venta utforbi butikken for å komma inn med ein gang an åpne,
sjekk om osten du kjøpe e mygla eller ei. Mygla ost e på alle måtar ein nedtur.
Smil stort og strålande te alle som lure på om du e heilt skjør i skallen.

Og, for all del: Du e nødt te å lika den du drar på tur med.
Ellers blir helgå lang.

Slepp galskapen laus!
God tur :)

Lenge leve livet

September kom i år óg.
Eg e av dei som alltid blir sittande og lura på kor i all verden sommaren blei av.
Og nå i dag, når eg omsider fekk anledning te setta meg ner å tenka øve nettopp
det spørsmålet, kom eg vertfall på ein ting og ti eg foretok meg.

Det va den sommaren eg lærta å hørra på bjellene om det va sauer fra Drarvik
eller Halsnøy som gjekk og surra i haugane rundt hyttå.

Det va den sommaren eg leste øve 40 bøker dei første tre-fira vekene,
eg låg på ryggen og fløyt i tjødnar og fjord og såg opp på himmelen og kjente
kor ufattelig godt det kan var å leva, eg gjekk tur opp langs røyrgatå og kjente
nok ein gang kor trist dårlig oppøvebakkeform eg får av å bu på holmen,
eg stappa i meg god mat og snop og jobba maks for å legga på meg nåken
kilo som kunne få lov å detta av igjen når eg kom tebake på jobb.

Så varm som Hylsfjorden va i sommar....
Hadde det ikkje begynt å tordna, e eg ikkje sikker på
at eg hadde kommt på land igjen ennå.

Eg holdt meg i Ryfylke heile sommaren. Det trur eg aldri eg har gjort før.
Ikkje så lenge eg kan huska, vertfall.

Eg slappa av, girte ner og tok livet med knusande ro.

Viss det ska nevnast et øyeblikk som stikke seg ut, så må det bli
ein solrik kveld i hagen der vannslangen kom fram, og mor bare skulle
testa om an funka. Med munnstykket på nevnte slange vendt rett mot
fjeset på meg. Jepp.
Eg sa med ein gang at detta kom te få konsekvenser,
men det gjorde visst ikkje inntrykk, for hu kan ikkje beskyldas for å
var på vakt. Ein time og to seinare, når mor gjekk og rakte plenen for greiner,
i shorts og bikiniliv....Då tok eg hevn.
Eg har aldri hørrt den lyden fra fru Drarvik før.
Det trur eg ikkje naboane har heller. Sikkert greit at di fleste
ikkje va heima. Men eg lo. Eg ler ennå, kver gang eg kjeme på det.
Tidenes.

Sannsynligvis den sommaren i mitt liv der eg gjorde minst.
Men det e jammen ikkje nødvendig å gjer så masse heile tiå.

God tid, avslapping, null planar. Undervurdert.

...e med ett favorittordtaket

Eg e for smiling.
Det kan kanskje komma øverraskande på nåken, for det e jammen
ikkje alltid eg smile, men eg e for smiling.
Spesielt i serviceyrker.

Når eg treffe folk i serviceyrker som ikkje smile, går eg inn for
å få di te dra på smilebåndet. Med varierande hell, det ska innrømmast,
men eg like ein utfordring. Eksempler e vanskelig å gi i sånne småsamfunn
som eg bevege meg i, for man ska jo ikkje henga ut folk helle.
Men eg stod ein gang i kø på ei ferja og venta på å betala for tre vestlandslefser
(som forøvrig va det einaste di hadde å by på på Melderskin, kanskje ikkje så
rart at smil va mangelvare). Han stakkaren som stod i kassen va sikkert ikkje
ein stakkar sånn egentlig, men sånn såg han ut. Som om alle verdens irritasjonar
va lagt på nettopp han. Han jobba tregt, så eg fekk god tid te å tenka på koss eg
sko lura han te å smila. Eg huske ikkje ka eg sa. Når eg endelig kom fram te kassen,
meine eg. Men det va heilt sikkert nåke vas. Ganske stor mulighet for at det va
rimelig usaklig. Man kjenne da seg sjøl.
Han smilte ikkje helle. Ikkje egentlig. Men det va bevegelse å spora i munnvikene,
så eg velge å tru at han hadde smilt om han bare ikkje hadde vore så treg.
Og eg fekk vestlandslefsa. Med kanel.

I går va eg på byn i Sauda. Sa hei og smilte fint te ei av damene eg traff på min vei.
Fekk såvidt et nikk tebake, og tenkte "du må ha ett elle aent imot meg, du smile aldri te
meg, ennå eg e ein av dine mest trofaste kundar. Ska tru ka eg har gjort deg?".
Men eg samla mot og inspirasjon, og gjekk for ein enkel seier. Eg skrøyt av kor fint
di hadde det. Herlighet, kor hu lyste opp! Hu blei reint strålande i fjeset!
Og eg forlot åstedet med ein gladfølelse inni meg. Det e det som e, at når folk smile te
deg, då blir verden ein lysare plass å oppholda seg.
Det e derfor eg e for smiling. Alt blir så lyst og fint!

I kveld har eg vore på kino med Marianne. Det e jammen ein fryd!
Å sjå ein skjønn grinefilm og eta usalta popcorn (det kjeme te bli snakka om lenge),
og stå utforbi ettepå og prata om alt og ingenting mens me ete krokanrullen eg hadde
glømt at eg hadde fordi eg va så oppsatt på å få i meg det usalta pocornet...
Å ta knekken på siste rest av krokan på vei te bilen, bare for å gå laus på ein rull
med mentos. Det e te å smila av! Lenge.

Og eg e for smiling.

Som om ikkje den Rosa Kjolen va nok,
bestemte eg meg for å prøva Sam
sine solbriller. Smiiiiil!

Nå har vi vaske golvet

21. desember 2013.
Dagen då alt skulle skje, og så litt te.
Eg va trøtt og småsur igrunn når eg stod opp, men måtte jo bare
setta igang og få alt gjort. For det skulle ryddast og støvsugast, tørkast støv
og pakkast. Det skulle øvast på den hersens andrealtstemmen på første vers av
Mitt hjerte alltid vanker, som fremdeles ikkje satt. Det skulle testast cd på anlegget
te Sveinung, så me va sikre på at det ikkje skar seg om kvelden. Det skulle fyllast bensin.
Det skulle handlast litt og dusjast. Og alt skulle skje før mor kom med båten
ti øve halv fira. Julå sko jo syngast inn, så mor va i anmarsj.
Nå kom jo ikkje den båten ti øve halv fira.
For den hadde fått plast i propellen, nemlig.
Mhm. Men te slutt kunne eg plukka opp mor på kaien akkurat i tide te
å var i kjørkjå litt før FFC begynte å komma. .

For eg skulle jo dirigera kor, må veta. Han som dirigere te vanlig, han tok seg
ein tur te India han, "det syns eg va dårlig gjort", sa eg te publikum når stundå kom.
Men ungane sang dei, så di nesten blåste ut kjørkjeveggene,
og eg, eg spelte luftgitar som eg aldri har gjort det før.
For eg hadde nå ein gang satt meg i håve, at sko eg først spela luftgitar,
måtte eg gjer det skikkelig.
Ellers blei det bare pinlig. Så eg slapp tøylane og lot det stå te.
"Eg syns du gjorde spelejobben te Tolli bra, eg, va det ein av guttane som sa
ettepå. Det varma et nybegynnarhjerta. Men heiane så gåen eg va!
Eg visste ikkje heilt koss eg sko klara å stå oppreist i kyrkjekoret på innsynging nr 2.
Men det gjekk på et vis, og det blei ein ufattelig kjekk kveld!
Ette ein styrketår med gløgg hos ei venninna, bar det heimøve.

Trøtt som ei fela, men rimelig lett te sinns. Inn på ferjå, opp og eta litt,
så kom eg på: Eg fekk jo ein melding, den har eg ikkje lest!
Kor e mobilen? Ja du, kor va mobilen?
Ette litt tankevirksomhet kom eg på at eg fekk meldingå akkurat når eg skulle
kjøra ombord i ferjå. Og slapp telefonen rett ned i fanget. Så den hadde nok ramla
ner når eg reiste meg for å gå ut av bilen. Eg oste ner te bilen, leita inni og onna,
pluss onna nabobilane. Ingen mobil. Opp igjen i vill fart.
Og viss du trur det va rolig på sjøen...
Det va det ikkje. Ferjå duva skikkelig, og eg fekk tidvis svært god fart.
På høge helar. Ingen mobil der me hadde holdt te oppe. Ner igjen, ganske frenetisk nå.
Ny gjennomsøking av bilen og dekket rundt. Heile tiå ringte eg te an med mor sin tlf.
Ingen mobil. Bilane rundt begynte å kjøra av. Eg hadde lite valg, eg måtte følga på.
Men når eg kom på land, vrengte eg te sies og sprang ombord igjen.
Eg spurte ein ferjemann om lov te å leita på dekk, og han såg nok desperasjonen
i blikket, for eg fekk lov. Men eg måtte sjå meg for sa an, for nå begynte bilane å kjøra på.
Og det gjorde di, med kystbussen i spissen. Men då hadde eg allerede oppdaga
ein svart sak som låg midt på dekk. Eg sprang. Å du hendelse, så eg sprang.
Når eg heiv meg inn i bilen igjen og slengte mobilen te mor, sjønte hu lite.
Og eg va jo så andpusten at eg nesten ikkje kunne snakka før me va kommt langt
vekk fra ferjeleiet. Men mobil, det har eg! Mor meine på at det må var årets juleunder.

Nå har eg skreve griselangt. Sorry. Men det va ein lang dag!
I kveld e huset heima og rommet mitt julepynta.
Krybbene e framme, treet e inne og pynta, ispinneJesus ligge i krybbå si.

Nå e det jul.

GOD JUL te deg og dine, måtte dokke alle få ei velsigna høgtid!

Eg fant et arkivbilde.
Sånn såg treet ut i 2009.

Guds fred over fjellet og åsen.

La det gro der vi bygge og bor!

Guds fred over dyran på båsen

og ei frossen og karrig jord.

Du ser oss i mørketidslandet,

du signe med evige ord

husan og fjellet og vannet

og folket som leve her nord.

Autumn leaves

Oooog der va det gått nesten ein måne si sist eg blogga.
Eg skulle jo igrunn hatt juling.

Men det har vore ein fullstappa måne, det vil eg bare ha sagt!
Det har vore kjempeoppturar og grundige nedturar.
Det har vore fri, det har vore jobb, det har vore foreldresamtalar,
vikaroppgava som sufflør (høydare!), bursdagsfeiring,
netter med masse bekymringar og lite søvn...

Nå e eg gørr sleten, og glede meg vilt te sånn i ti-tiå på fredag kveld,
når eg ska ta heilt fri et døgn eller så.

Men eg hadde et par dagar i ferien som va heilt gull.
Og jammen fekk eg tatt et par bilder, og.

Piknik på Vetrhus. Blikkstille.

Det e dei same trenå så e fine kvert år.
Denna lønnå kan eg lika!

Ka gjer det egentlig om livet e travelt, når eg får sånne pusterom innimellom?

Time is ticking away.

Skuleåret e igang.
Elevane e på plass, bøkene e delt ut, første veketest e i kjømdå.
På mystisk vis tok ferien slutt, uten at eg egentlig va heilt klar øve det.

Ka eg har gjort i ferien?
Spør heller ka eg ikkje har gjort, det e masse viktigare.
Eg har ikkje retta ei einaste finskriftbok. Eg har ikkje stressa med halvårsvurderingar,
planlegging eller nasjonale prøvar. Eg har ikkje hatt daglig ansvar for ein haug med
ungar som ikkje e mine egne. Eg har ikkje gått vakt, ikkje løyst konflikter, ikkje fått
"du e så ufattelig urettferdig"-blikket, ikkje mast på elevar, ikkje blitt mast på av elevar...

Kort sagt: eg tok fri. Og ikkje bare fra dei slitsomme tingå med å var lærar.
Eg tok fri fra alt og alle som krevde nåke av meg. Eg har ikkje skreve referater.
Ikkje forholdt meg te folk eg blir sliten av. Ikkje gått på styre- eller komitémøter.
Eg har ikkje eingang blogga.
Heilt fri.

Eg har hatt tid te å lesa aviså.

Og det va SKJØNT.

Tid. Tid te å stoppa å ta bilde av ting eg syns e morro.

You want to make a memory

Eg tok ein ufrivillig bloggpause, gitt...
Påskeferien blei ein smule amputert av ei litå veka med omgangssjuka.
For alle detaljer, sjå mine upubliserte verker, men eg kan jo sei det sånn
at når alt man får i seg, og masse mer enn det, forsvinne ut av kroppen
igjen uten å gjer nytte for seg...

Eg va dårlig. Eg e dårlig ennå. Blei jo ein smule dehydrert av detta sirkuset,
og det kjenne eg på følgene av. Men for all del, kan stå på beinå nå.
Framgang, kalle me sånnt!

Påskeferien begynte med ca tre dagar der eg va mer elle mindre i koma.
Måtte sova et par timar ette kver fysisk utskeielse. Som ein tur på byn med mor,
for eksempel. I bil.

Men så hadde eg tre herlige dagar der eg drog te Slettedalen på hyttebesøk,
koste meg på bytur med mor og Julie, og fekk med meg den store påskehappeningen
i Drarviksslektå, nemlig eggkokingå.

Så flata eg ut. Men det har me snakka nok om.

Litt bilder fra dei tre skikkelige feriedagane mine:

Snølek og sol i Slettedalen

Påskehyttekos!
Me løyste påskenøttene den kvelden :)

Hylsfjorden fra heimstråndå.

Me hadde diverse fargar egg :)
Tone stilte som eggholdande modell.

Ein liten vri på det tradisjonsrike eggebildet.
Tok selvfølgelig et "vanlig" óg.

Hurra for familie og påsketradisjonar!
Og takk, Gud, for at eg fekk dessa tre dagane, vertfall!

Viss nå bare verden kunne slutta heilt med denna seilingå,
så hadde eg vore takknemlig for det óg....

Just like the fireworks in the sky

Mand tager hvad mand haver....

... og me havde ein feiekost. Ein liten ein, med tilhørande brett, sånn ein

med langt skaft som du kan festa i toppen av skaftet te feiebrettet.

Den e jo primært designa for...ja, nettopp. Kosting. Denna torsdagen 

seint i desember blei an oppgradert. Te juletrepynteassistent. 

Når mor og eg ankom Betel, va juletreet kommt på fot. Men det va litt skeivt.

Så mor holdt (og bikka på) treet, mens eg låg flatt på magen (forbaska låge greiner) 

og skrudde på juletrefoten.Nålene drysste om øyrene, fingrane protesterte vilt mot 

behandlingå, og det stakk grundig oppette armane, men me fekk benka treet. 

Eg kravla meg opp, va fornøyd med verket. Heilt te eg sammenligna treet 

med Betel sitt skaberakk av ei gardintrapp, og konkluderte med at viss me sko 

få opp stjernå, måtte me stå heilt øverst uten nåke å holda i. 

Eg står ikkje heilt øverst uten nåke å holda i. 

Så mor tilta treet langt nok ner te at eg kunne stå lenger nere i trappå 

og få stjernå på plass. Når hu vippa treet opp igjen va det, nok ein gang, skeivt. 

Eg kunne brukt ennå flere ord og lange setningar uten pustepause for å forklara 

akkurat kor lang og intrikat prosessen va for at juletrefesten på Betel fjerde juledag

skulle få et festpynta grantre, men eg nøye meg med et lite snapshot: 

Sjå for deg meg, høgt oppe i ei grasat diger og veldig vaklevoren gardintrapp av tre

(som står og bikke), småbleik i fjeset, med blikket stivt festa oppøve. 

I håndå har eg ein kost, og med den heise eg pynten opp mot toppen.

Eg fekk spesielt godt dreisen på glitteret.

Det, som så mange andre øyeblikk, sko vore filma. 

Det blei såpass med barnåler på golvet ettekvert at kosten fekk lov å kosta litt og.

Sjøl om mesteparten av den jobben gjorde eg med ein mopp. 

Hadde aldri gått så bra å få opp glitteret med ein mopp...

Elle, for all del, eg har jo ikkje prøvd.

Mand tager hvad mand haver.

Nå have me et heilt nytt, tomt, blankt år foran oss.

Ka vil du velga å fylla det med?

Et forslag fra meg te deg:  Om ting ser litt utfordrande ut, og du ikkje blir tildelt

akkurat dei redskapene du hadde sett for deg at du trengte, 

gjer god nytte av dei du får. Som regel får du glitteret opp,

om enn ikkje på den måten du hadde tenkt.

Det smelle inne blant fjellå i Sauda.

Om mindre enn halvaen time ska eg gå ut og møta det nya året.

2013: Bring it.

Godt nyttår, venner!

Kan han ingen stad venare sjå

Eg hørrte ein elle aen plass at turistnæringå i Norge slite med å frista nordmenn.
Ska lett tilstå at eg e ein av dei som drar te utlandet stadig vekk, men eg har ennå
te gode å finna ein plass som virkelig kan måla seg med furet, værbitt på sitt besta.

I haustferien va eg ein tur i York, og to turar i Sauda.
To vilt forskjellige plasser, og eg tok masse masse bilder.
Bilder av venner, familie, arkitektur....og aller mest natur.

Siste søndagen i ferien va eg ute på tur med søster mi og
tre tantebarn. Det va sol, det va kaldt, det va kakao og smågodt,
istappar og ferdigfrosne blåbær.
Kort sagt: det va haust så fin som an bare e i Sauda.

Ka ska me egentlig med utlandet?

Det var en gang en sommer...

....det va iallefall ferie, om ikkje akkurat den store sommarfølelsen
meldte seg så ofta.

Men det e nåke med det...

• å ligga i øvekøyå på hyttå og sjå ut vinduet på tjødnå og den lyse himmelen.
• å ligga diagonalt i engelskstørrelsegjesteseng med viduene så langt opp du får di.
• å ligga i hengekøyå onna tak og lesa mens regnet hamre mot bakken der nere.

Å slappa av, e det det di kalle det?

Det va litt gråvær i England óg.

Rett og slett dramatisk vær...

Anna og Katie i skauen.

Grottevandring. Det regna der nere óg.
Eg blei krafting kvalm på vei dit, han som slapp oss ner onna
bakken va hellig overbevist om at eg va fyllesjuk.
Voksne jenter blir visst ikkje bilsjuke lenger.

Grotta med stalagmittar, stalaktittar og
eget orgel....

Anna forsere våt hindring.

Sjølutløysar på Fountains Abbey

Fountains Abbey

Tripp trapp tursko.

Eventyrdag på Brimham Rocks

Anna forsere djup hindring.

Brimham Rocks anbefales!

Det va nesten sol!

Hadde enormt lyst å gå inn den dørå....

Det blir ofta fenomenalt vellykka bilder
når random turistar tilbyr seg å fotografera.

Sam og Abi nyte norsk foss.

Akkurat her regna det ikkje vatn, men
det va så enormt med fuglar..

Rain

It rained and it rained and it rained,

the average fall was well maintained.

And when the tracks were simply bogs,

it started raining cats and dogs.

After a drought of half an hour,

we had a most refreshing shower,

and then the most curious thing of all,

a gentle rain began to fall.

Next day was also fairly dry,

save the deluge from the sky,

which wetted the party to the skin,

and after that the rain set in.

                      Unknown

Eg e ikkje 100% øvebevist om at det va sommar.

Men det VA ferie!

Det var en gang en sommer. I nittenhundreognittitre?