Men den som spiser gulrerøtter, knekkebrød og peppernøtter....

I dag har eg lese at det ikkje e så sunt å drikka masse vatn likavel.
Då blei eg litt sur.

Kaffor i all verden ska eg hørra ein millimeter på alle dessa menneskene som
konstant fortelle meg ka som e sunt og bra for kropp og sjel?
Di e jo aldri enige med seg sjøl! I såfall e det ikkje lenge det vare.

Grovt brød med brunost, det e sunt. Nei, vent, brunost e ikkje bra lenger,
og egentlig bør du redusera inntaket av brød óg.
Spinat e bra! Masse jern! Men ikkje sånn som kroppen kan gjer seg nytte av,
selvfølgelig. Et blåbær! Antioksidanter! Ikkje egentlig så nødvendig som me trudde.
Fisk! Omega 3! Heller tvilsomt kor masse effekt det har.
Et frukt og grønt! Men unngå for all del det som e blitt sprøyta.
Kanel e supersunt! Ikkje nå lenger.
Appelsiner e fulle av c-vitaminer! Men syrå tar kverken på tennene dine.

Eg har egentlig slutta å tru på di. Litt vet må te, men ellers ete eg det eg har
lyst på når eg har lyst på det.

Kan nåken heller forska på og finna ein kur for aids?
Det e heilt greit for meg om eg ikkje vett kor sunt asparges egentlig e.
Viss nåken av dessa matforskarane vil skifta beite, og ta kverken på
ein sjukdom eller tre, go for it.
Ikkje alle, eg skjønne at me sikkert trenge ein del med peiling på kosthold,
men eg trur me har for mange meiningar nå.

Og siden vatn fremdeles e bedre enn brus, trur eg jammen eg ska ta meg et glas
Pepsi Max. Bare på trass.

Chocolate Nemesis. Godt? Ja.
Sunt? Neppe, men derom strides de lærde.

...e med ett favorittordtaket

Eg e for smiling.
Det kan kanskje komma øverraskande på nåken, for det e jammen
ikkje alltid eg smile, men eg e for smiling.
Spesielt i serviceyrker.

Når eg treffe folk i serviceyrker som ikkje smile, går eg inn for
å få di te dra på smilebåndet. Med varierande hell, det ska innrømmast,
men eg like ein utfordring. Eksempler e vanskelig å gi i sånne småsamfunn
som eg bevege meg i, for man ska jo ikkje henga ut folk helle.
Men eg stod ein gang i kø på ei ferja og venta på å betala for tre vestlandslefser
(som forøvrig va det einaste di hadde å by på på Melderskin, kanskje ikkje så
rart at smil va mangelvare). Han stakkaren som stod i kassen va sikkert ikkje
ein stakkar sånn egentlig, men sånn såg han ut. Som om alle verdens irritasjonar
va lagt på nettopp han. Han jobba tregt, så eg fekk god tid te å tenka på koss eg
sko lura han te å smila. Eg huske ikkje ka eg sa. Når eg endelig kom fram te kassen,
meine eg. Men det va heilt sikkert nåke vas. Ganske stor mulighet for at det va
rimelig usaklig. Man kjenne da seg sjøl.
Han smilte ikkje helle. Ikkje egentlig. Men det va bevegelse å spora i munnvikene,
så eg velge å tru at han hadde smilt om han bare ikkje hadde vore så treg.
Og eg fekk vestlandslefsa. Med kanel.

I går va eg på byn i Sauda. Sa hei og smilte fint te ei av damene eg traff på min vei.
Fekk såvidt et nikk tebake, og tenkte "du må ha ett elle aent imot meg, du smile aldri te
meg, ennå eg e ein av dine mest trofaste kundar. Ska tru ka eg har gjort deg?".
Men eg samla mot og inspirasjon, og gjekk for ein enkel seier. Eg skrøyt av kor fint
di hadde det. Herlighet, kor hu lyste opp! Hu blei reint strålande i fjeset!
Og eg forlot åstedet med ein gladfølelse inni meg. Det e det som e, at når folk smile te
deg, då blir verden ein lysare plass å oppholda seg.
Det e derfor eg e for smiling. Alt blir så lyst og fint!

I kveld har eg vore på kino med Marianne. Det e jammen ein fryd!
Å sjå ein skjønn grinefilm og eta usalta popcorn (det kjeme te bli snakka om lenge),
og stå utforbi ettepå og prata om alt og ingenting mens me ete krokanrullen eg hadde
glømt at eg hadde fordi eg va så oppsatt på å få i meg det usalta pocornet...
Å ta knekken på siste rest av krokan på vei te bilen, bare for å gå laus på ein rull
med mentos. Det e te å smila av! Lenge.

Og eg e for smiling.

Som om ikkje den Rosa Kjolen va nok,
bestemte eg meg for å prøva Sam
sine solbriller. Smiiiiil!

Pink Panther Theme

På denna siste kvelden som 28-åring før min første
29-års dag, har eg skallen full av tankar. Ikkje alle egne seg
på trykk, dei holde eg for meg sjøl. Ikkje alle har relevans eller
e av interesse (eg klare ALDRI å huska koss man stave det ordet!)
for andre, men det bryr eg meg ikkje om. Nåke e du kanskje enig i.
Nåke syns du kanskje e usaklig og tullete. Oh, well.

Eg syns det e rart å merka at når andre erte og småmobbe folk som
normalt e mine "offer" (som eg lett kunne ha terga og herja med sjøl),
då går eg rett i forsvar. Eg har lov, men ikkje kem som helst.
Har heilt klart andre regler for meg sjøl enn for andre.
Og så like eg selvfølgelig å tru at eg vett bedre enn alle andre kor
grenså går. Sånn har eg visst alltid vore.

Eg meine at konseptet Oddbjørg i Rosa Kjole e utprøvd ein gang for
alle, og kjeme neppe te bli gjentatt med det førsta.
Det kunne eg ha sagt på forhånd. Sa det for såvidt óg.

Eg har i dag tatt ein test og funne ut at viss eg va ein edelstein, ville eg vore
ein rubin. Og i den forbindelse blitt advart om at min "forfriskande ærlighet"
kan gi meg trøbbel. Min egen omskriving: Eg må passa den store kjeften min.
Men det visste eg fra før.

Eg har et snasent arr på armen som klør litt og minne meg om at nok ein
gang va den kortaste veien te målet viktigare enn egen sikkerhet.
Sandaler ner bratte skråningar med lause steinar har aldri vore lurt.
Og det har eg visst i mange år. Men eg gjorde det likavel.
Te mitt forsvar anbefalte eg mor å gå ein aen vei.

Det ska visst var sånn at man lære av sine feil. Ikkje gjere di igjen og sånn.
Funke ikkje sånn med meg. Eg går på samme smellane om og om og om igjen.
Nå, for eksempel, kjenne eg i armen at å skriva et såpass langt blogginlegg
va ein dårlig idé. Men eg må skriva litt te før eg e ferdig.

I skapet mitt står kruset eg kjøpte i York, som eg drakk kakaoen min
av og følte va heilt på sin plass i mitt liv.
På kruset står det:

Mistakes
It could be that the purpose of your life
is only to serve as a warning to others

Eg går ikkje med på at det e den einaste meiningå med livet mitt,
men e jo fint om andre kan læra av feilå mine når eg ikkje gjer det sjøl...

Oddbjørg i Rosa Kjole blei utprøvd i helgå.
Akkurat nå e eg øvebevist om at rosa e nei
resten av livet. Lika sikker på at eg kan
finna på å glømma det ut eller velga å ignorera
det fullstendig.
Nærme eg meg sjølinnsikt nå?
Vett ikkje. Men eg nærme meg vertfall stygt 29.
Så det e gjedna på tiå.

Soak up the sun

Blei utfordra på facebook te posta tre positive ting i tre dagar,
og så utfordra tre nye kver dag.

Bestemte meg for å ta alle ni i ein smell, eg like å få ting gjort.

Altså, ni positive ting.
Merke det kan bli vanskelig å velga, det kalle eg et godt tegn.

1. Jesus elske meg!
(kom an, den va obligatorisk.)

2. Eg har ein fenomenal (mor og far, vennligst legg merke te at eg lot var å bruka
fantastisk) familie og eksepsjonelle venner som gjer at eg har null problemer med å finna
masse mer enn ni positive ting i livet mitt.

3. I dag e det sooooool, og eg har starta solbrentsesongen!
(Okei, solbrent e vel ikkje udelt positivt, men holde vertfall varmen..)

4. I mårå ska eg ut på tur og synga med verdens herligste kyrkjekor.

5. På Finnøy fins det folk som skjønne at spelekveldar e nødvendige for
sjelshelså.

6. Det e jammen meg mindre enn ein måne te sommarferie!

7. På bordet ved siden av meg står ein uåpna trepakning med kinderegg
(sjokolade e ein salighetsting på høgt plan!).

8. Det fins musikk for alle humør og sinnsstemningar, og eg e velsigna med
evnen te å lika det aller mesta som blir spelt rundtomkring.

9. Det e ingen heima oppe, så eg kan synga så høgt eg vil. Joy!

Hm. Ska eg stoppa her, liksom?
Kunne fortsatt ei stund.

Skulle jo egentlig utfordra ni andre nå. Men eg tar ein vri på det og.

Eg utfordre DEG te ta fem minutt og tenka ut minst ni ting som e positive i livet ditt
akkurat nå. Publiser det eller la var, eg sjekke ikkje.
Men du kan gå ut fra at viss du gjere det, kan humøret komma te stiga et hakk eller to.

Det e SUNT å fokusera på det positiva!

Eg planlegge reunion med desse to herlingane,
som eg ikkje har sett si 2009. Pooooositivt!

Så kom der fram ein gamal mann

Altså.
Eg surra litt rundt i gamle dokumenter på pcen.
Eg fant ei "bucket list". Nærmare bestemt, eg fant ei lista øve
ting eg ska ha gjort før eg fylle 30.
Ei lista eg skreiv når 30 va litt lengre unna.

På listå va det 10 punkt, og nei, eg har ikkje tenkt å referera alle her.
Problemet mitt e, at eg har gjort ein av dei ti tingå. Ein.
Og det e absolutt nåken der som eg kan klara, sjøl om deadline nærme seg
med kjappare skritt enn eg egentlig sette særlig stor pris på.
For, for all del, eg ska klara å få sett It's a wonderful life.
Den står jo i hyllå og bare vente på ein anledning.
Læra meg å plystra skikkelig høgt, det burde kunna gå an.

Men ser jo at eg har ein ferie å bestilla. Og nåken spekkhoggarar eg
fremdeles bare har sett på film. Pluss et par ting te, som eg akkurat nå
angre litt på at eg skreiv ner i det heile tatt.

Crap. Kem sin idé va det nå egentlig med sånne lister?
Og koffor i ALL VERDEN satte eg deadline på 30?
Eg sko heller skreve før eg dør. Det e jo forhåpentligvis litt lenger te.

Temmelig sikker på at når eg først kjeme te 29, då blir eg der.

Ah, 2009.
Året eg blei 24. 25 va fremdeles langt unna,
og 30 bare ein fjern mulighet.
Ut på tur på Voss i Natalie si hua med
ustoppelig humør.
Ka skjedde?

Eg trur eg kjeme te komma i midtlivskriså innen ei veka...
Neste gang eg lese gamle dokumenter, vil eg det ska var nåke mer oppløftande.


Kaffor eg ikkje legge ut heile listå?
Lat meg illustrera med et eksempel:

Sam va på besøk i Sauda. I løpet av det besøket klarte han å uttala at
"I don't think I ovulate".
Sam lånte foreldrene mine sin pc, og logga seg på bloggen sin.
Sam logga seg ikkje av bloggen sin.
Så eg, som den gode vennen eg e, la ut det lovely sitatet. På hans blogg.

Ka han sa?

"Hey, my grandma reads that!"

The days we had, the songs we sang together

I kveld har One Direction konsert i Oslo, så vidt eg har forstått.
For ikkje mange vekene si va det Justin Bieber som skapte hysteri og litt te.
Og i dessa tider der mange voksne bruke ein del tid og energi på å mer
og mindre gjer narr av dei hylande jentene, har eg ein tilståelse å komma med:

Eg va boyband-jenta. Westlife- fan på min hals, og rimelig vennlig innstilt
te ein god del andre guttegrupper med good looks og mer og mindre
brukbare sangstemmer.

Eg kjøpte alt Westlife ga ut.
Eg va medlem i fanklubb.
Eg fant bilder på nett og printa di ut.
Samla nevnte bilder, pluss fakta og fanfics i ein perm.
På forsiå av permen stod det "My life is Westlife".
Eg og tre andre jenter fekk sekser på musikkprosjekt om Westlife.
Eg va på Westlife- konsert i Oslo.
Der kjøpte eg meg ei T-skjorta.
Eg hylte.
Eg hisste meg verre på konsertanmeldaren, som slakta konserten.
Eg kjøpte Westlife DVDar ilag med venninner (me hadde di ein periode kvar..).
Eg reiste på hytteturar med venninner der Westlife-plakatar va med i bagasjen,
og blei hengt opp på veggene.
Eg kan enormt mange Westlife-sangar utenat.
Eg kunne skreve flere ting på denna listå, men av hensyn te et par venninner....


Og vett du ka?
Eg hadde suverent masse morro. Ville ikkje bytta ut den tiå for nåke.
Venninnene mine og eg koste oss med musikken, me lo, me drømte,
me sang, me dansa.... Det va ein fest.
Det hende eg savne det.

Så te alle Beliebers og Directioners der ute, te alle som blir beskyldt for
fjortishysteri og galskap: Ikkje ta kverken på dokke sjøl, for all del,
men NYT DET! Dokke får nok tid te å var avbalanserte.

18 år, og egentlig kommt litt øve Westlife-dillå,
men eg måtte jo ha bilde av meg sjøl her.
Cliffs of Moher, området der Westlife spelte inn
deler av videoen te My Love.
Legg spesielt godt merke te dei lekre høge sokkane.

No kjem den fagre våren

Når dagane blir et einaste kav der eg springe fra det eina te det andra, 

og e heldig om eg får satt meg ner i ti minutt og eta litt før det e på an igjen.

Når folk går meg så inderlig på nervene at eg føle for å dyppa di i fjorden

for å kjøla ner håvene deiras litt.

Når eg ikkje får gjort halvparten av det eg hadde tenkt.

Og sånn ellers.

Det e då eg finne fram dei små gledene. Dei som blir så inderlig store

viss eg bare tar meg tid te å kjenna ette.

Som for eksempel:

Nyvaska sengetøy.

Fortella kollegaene mine om den drøyaste russeknuten eg tok,

og brøla av latter innvendig av reaksjonen.

Kakerester på jobb. Av ein elle aen grunn rope folk alltid på meg når det e kaka...

Ein boks med ananas. 

Ordet ananas. Hørre te på listå øve tidenes ord.

Indre bilder av Elisabeth som tvinge Øydis opp på Landasteinen.

Dei faktiske bildene eg tok av Elisabeth som tvinge Øydis opp på Landasteinen.

Og sist, men påingenmåte minst:

DET E VÅR!!!!

Glede og fryd og jubel te langt uti mai!

Hey, teacher!

Eg e lærar.
Usikker på om diverse trekk ved meg e grunnen te at eg e lærar,
eller om det e det at eg e lærar som har utvikla/ forsterka dessa trekkå,
men kan i alle fall trygt slå fast at:

• Eg irritere meg på skrivefeil i aviser, på plakatar, på gudstenesteprogram ,        i facebook-statusar (dialekt e selvfølgelig lov..) og ellers øvealt.
• Eg har lyst å retta på det folk seie som e grammatisk heilt på trynet (men eg prøve å la vær, for eg skjønne jo at det ikkje e heilt trivelig oppførsel).
• Eg blir frustrert når dei som øvesette filmar og tv-seriar så nordmenn kan få undertekstar, ikkje øvesette det som faktisk blir sagt.
• Eg blir sprø av øvesettelsar som rett og slett e feil, eller når man har prøvd å øvesetta ordspill og bomma totalt (Phoebe i Friends forstår ikkje koss hu kan ha fått chicken pox. "I don't eat chicken!". Detta blir oversatt med at hu forstår ikkje koss hu kan ha fått vannkoppar, hu drikke jo ikkje vatn...).

Listå kunne vore ganske masse lenger, og viss eg hadde jobba litt hadde eg kanskje
til og med kommt på et par ting som e hakket mer sjarmerande.
Men poenget mitt her ligge i ei kraftig himling med auene folk kan ha lagt merke te
sist eg va på gudsteneste i Sauda. Eg hadde Live to år på fanget, og hu hadde fått
med seg et sånnt ark med ein tegning av ein Jesus-situasjon som hu kunne farga.
Den viste et under eg må sei eg va ukjent med på forhånd:

Rekne med det har skjedd ein glipp når bokmål sko oversettast te nynorsk
elle nåke i den duren, men vær så snill, da!

Eg vett det e ein typisk lærarfrustrasjon, men ka kan eg sei?
Eg e lærar.

Just like the fireworks in the sky

Mand tager hvad mand haver....

... og me havde ein feiekost. Ein liten ein, med tilhørande brett, sånn ein

med langt skaft som du kan festa i toppen av skaftet te feiebrettet.

Den e jo primært designa for...ja, nettopp. Kosting. Denna torsdagen 

seint i desember blei an oppgradert. Te juletrepynteassistent. 

Når mor og eg ankom Betel, va juletreet kommt på fot. Men det va litt skeivt.

Så mor holdt (og bikka på) treet, mens eg låg flatt på magen (forbaska låge greiner) 

og skrudde på juletrefoten.Nålene drysste om øyrene, fingrane protesterte vilt mot 

behandlingå, og det stakk grundig oppette armane, men me fekk benka treet. 

Eg kravla meg opp, va fornøyd med verket. Heilt te eg sammenligna treet 

med Betel sitt skaberakk av ei gardintrapp, og konkluderte med at viss me sko 

få opp stjernå, måtte me stå heilt øverst uten nåke å holda i. 

Eg står ikkje heilt øverst uten nåke å holda i. 

Så mor tilta treet langt nok ner te at eg kunne stå lenger nere i trappå 

og få stjernå på plass. Når hu vippa treet opp igjen va det, nok ein gang, skeivt. 

Eg kunne brukt ennå flere ord og lange setningar uten pustepause for å forklara 

akkurat kor lang og intrikat prosessen va for at juletrefesten på Betel fjerde juledag

skulle få et festpynta grantre, men eg nøye meg med et lite snapshot: 

Sjå for deg meg, høgt oppe i ei grasat diger og veldig vaklevoren gardintrapp av tre

(som står og bikke), småbleik i fjeset, med blikket stivt festa oppøve. 

I håndå har eg ein kost, og med den heise eg pynten opp mot toppen.

Eg fekk spesielt godt dreisen på glitteret.

Det, som så mange andre øyeblikk, sko vore filma. 

Det blei såpass med barnåler på golvet ettekvert at kosten fekk lov å kosta litt og.

Sjøl om mesteparten av den jobben gjorde eg med ein mopp. 

Hadde aldri gått så bra å få opp glitteret med ein mopp...

Elle, for all del, eg har jo ikkje prøvd.

Mand tager hvad mand haver.

Nå have me et heilt nytt, tomt, blankt år foran oss.

Ka vil du velga å fylla det med?

Et forslag fra meg te deg:  Om ting ser litt utfordrande ut, og du ikkje blir tildelt

akkurat dei redskapene du hadde sett for deg at du trengte, 

gjer god nytte av dei du får. Som regel får du glitteret opp,

om enn ikkje på den måten du hadde tenkt.

Det smelle inne blant fjellå i Sauda.

Om mindre enn halvaen time ska eg gå ut og møta det nya året.

2013: Bring it.

Godt nyttår, venner!

Sisters, sisters!

Eg har tre søsken.
To eldre brødre og ei eldre søster.
Eg e minst. Veldig minst.
Yngst, lågast, sist.

Alle som har søsken vett at det va ikkje alltid man va enige om alt.
Ein gong i vår når eg va heima på ferie, fant mor fram det gamla malarskrinet mitt.
Tantebarnå sko mala, må veta.
Det va ein litt sånn fin, nostalgisk følelse, det fina røda skrinet med navnet mitt på,
i kjent, småskeiv stil. Eg KAN ikkje skriva beint uten linjer. Spør 5. klasse.

Barndomsnostalgi.

Så snudde eg skrinet, og lo høgt.

Storesøster får versågod bruka sitt eget malarskrin.

Nå for tiå, når eg skrive navn på ting, pleie eg å droppa den delen om at det 

e strengt forbudt for Liv Ingunn. Men det va ein gang det va veldig viktig.

And you're left with yesterday

Tid e rart.

Me har hatt om tid i femte klasse i høst, og et av spørsmålå i bokå va

"kva er tid?". Usedvanlig enkelt å svara på det...

Det e sagt vanvittig masse om tid.

"Tid går ikke, tid kommer."

"Tiden flyr i godt selskap."

"Tidi ho renn som elv mot os."

"Time, sometimes the time just slips away."

"Eg har ikkje tid."

"Kommt Zeit, kommt Rat."

"Det er en tid for alt."

"Tiden går, Gjensidige består."

"We've got all the time in the world."

...og det va bare dei eg kom på akkurat nuh.

Nåken minutter e så lange at eg ikkje ser enden på di.

Nåken månar forsvinne før eg har vent meg te at di e der.

I går va det ett år si eg hadde meg ein sightseeing på sjukehuset i Stavanger,

liggande i ei seng som blei rulla rundt av ambulansepersonell som ikkje visste kor di

sko hen. Eg huske eg tenkte "eg håpe ikkje Liv Ingunn e på jobb og plutselig 

får sjå detta her". Hu kunne jo fått hjerteinfarkt. 

Den dagen huske eg vanvittig godt. Eg har fortalt det mange ganger, det e jo ein

god historie... Muligens derfor det sitte spikra i skallen. 

Dei som måtte ha gått glipp av eventyret, finne det her.

Men så e det andre ting eg huske óg. Minner fra dagar for masse mer enn ett år si

som eg igrunn aldri har utbrodert te nåken. Eg huske det lika godt,

samma kor lang tid så går. Eg huske dei tingå som betydde nåke.

For ka enn du gjer, ikkje spør meg ka me fekk te middag i bryllupet te søskenbarnet mitt

for... eg ane ikkje kor mange år si. Men eg kan synga ein av sangane me dansa te. 

På hollandsk. Eg kjeme aldri te gjer det, eg kan ikkje hollandsk. Men eg kan sangen.

Tid plukke vekk alt som va mindre viktig, og så står eg igjen med alt det som forma

meg. På godt og vondt. 

Tid e rart.

I dag e det ett år si eg blei utskreven fra SUS. 

Det kan godt gå ei stund te før eg ska inn igjen.

To dagar ette eg blei utskreven, drog eg te York.
Om det egentlig va gått lang nok tid, kan diskuterast.
Eg har vore i bedre form gjennom tidene, for å sei det forsiktig.
Men eg angra ikkje på at eg drog. Ikkje ett sekund.

Kan han ingen stad venare sjå

Eg hørrte ein elle aen plass at turistnæringå i Norge slite med å frista nordmenn.
Ska lett tilstå at eg e ein av dei som drar te utlandet stadig vekk, men eg har ennå
te gode å finna ein plass som virkelig kan måla seg med furet, værbitt på sitt besta.

I haustferien va eg ein tur i York, og to turar i Sauda.
To vilt forskjellige plasser, og eg tok masse masse bilder.
Bilder av venner, familie, arkitektur....og aller mest natur.

Siste søndagen i ferien va eg ute på tur med søster mi og
tre tantebarn. Det va sol, det va kaldt, det va kakao og smågodt,
istappar og ferdigfrosne blåbær.
Kort sagt: det va haust så fin som an bare e i Sauda.

Ka ska me egentlig med utlandet?

Isn't it ironic

Verden e full av uttrykk, talemåtar og ting "alle" seie.
Eg bruke di eg og. Men eg hadde ikkje vore meg viss eg ikkje
hengte meg opp i nåken ting som bare ikkje henge samen.

For eksempel. I tunge eller stressande tider seie me:
"Joda det går. Eg tar ein dag om gangen."
Eller: "Du kjeme gjønå detta. Bare ta ein dag om gangen".
Eg seie det sjøl. Stadig vekk.
Men her om dagen begynte eg å tenka.
Ka ellers skulle man ha gjort? Kor mange kjenne du som kan ta
to dagar i slengen? Eller ei veka? Ta ein dag om gangen? 
Eg kjeme te måtta slutta å sei det.

Og ikkje minst..
Når me leite ette nåke:
"E det ikkje typisk? Siste plassen eg leita!
 Det du leite ette, ligge alltid siste plassen du leite!"
SELVFØLGELIG GJER DET DET! Det e nemlig svært få som
fortsette å leita ette at di har funne det di leita ette.

Bare ein tanke. Eller egentlig to.

Tar høstferie eg.
Det trengs.

You know, the change in the weather has made it...

Vinterferie, tralala!

Og i dag har det te og med vore sol.

Me lige det.

Huset e fullt av lyd, og verden e full av vinter.

Men våren kikke fram litt sånn innimellom, og me lige det og!

Eg har tatt bilder. Men eg og pcen blir ikkje enige.

Ein minor disagreement som endte med at eg må illustrera denna vinterdagen med

et bilde fra ein snødag i 2009. Det e jo ei stund si, men det va snø og sol.

Og det va i Sauda. Så då får det duga!

I går va eg ute og kjørte på det som eg på godt og vakkert
Oddbjørgsk kalte for et hendelses drittføre.
Då va det ikkje sol. Og brøyting, det e for pyser!
Men kjøring på den ubrøyta veien, det e for alle dei andre som ikkje e pyser.
Pysene, nemlig, dei kjeme midt i veien. Og der holde di seg!
Det e akkurat så den fine gamle leken
"Jeg går rett på,samme hva jeg støter på".
Eg har lurt litt på om di virkelig e reddare for å legga seg
et minihakk nærmare høgre sia enn for å knalla speilet sitt i mitt.
Ikkje for det, eg har smelt inn speil før (på vei te oppkjøring, det va ein fest),
så eg har brei erfaring på området, men hallooooooooo, da.
Detta e min oppfordring te dei som ikkje e så gla i drittføre:
Viss du ikkje har te hensikt å i det heile tatt PRØVA å holda deg
på di egen sia av veien, da kan du holda deg heima.
Ring te dei du ska på kaffibesøk te, og sei at Oddbjørg har satt ned foten.
Hardt og ettertrykkelig.
Men ikkje på bremsen. Eg har faktisk bedre vet på denna glattå.

Out of bounds

Ka for ein regel får alle som e nye i ein svømmehall hørra?
Akkurat: Ikkje spring på kanten.

Når eg gjekk på skulen sjøl, va det ikkje alle regler eg skjønte vitsen med.
Men eg fulgte di, godt oppdratt som eg va.
Eg heiv aldri snøball (akkurat den såg eg jo poenget med, da),
eg hoppa aldri uti bassengetfør eg hadde fått beskjed om det,
eg lekte ikkje med fyrstikker (dønn livredd for brann,så eg va ikkje vanskelig å overtala
på den fronten) og eg sprang aldri på bassengkanten.

Ungar følge regler. Iallefall sånne ungar som eg.
Ikkje nødvendigvis fordi di forstår ka som kan bli konsekvensene av å
bryta di, men fordi det e ikkje lov.

Voksne bryte regler heile tiå. Me har mer vet, me e fullstendig klar øve
mulige konsekvenser, men me gir blanke.

Lat meg ta et eksempel: Det e siste året på videregående, eg e passert 18 år,
og e, i teorien, eit vakse forstandig meneskje. Me e i svømmehallen. Ein stor gjeng spele
vannpolo, eg går av ein elle aen grunn langs kanten.
Plutselig kjeme ballen susande opp på land.
Ei av jentene ette, kjapp som bare hu kan ver. Ropet lyde fra vatnet: "Oddbjørg, ta Anja!"
Oddbjørg tar Anja. Ingen fare. Hjelpsom som eg e, legge eg på sprang ette na.
Plutselig ligge eg vannrett i luftå, uten nåken klar idé om koss det gjekk te.
Beinå mine treffe Anja i ryggen,og me lande med et klask og et smell som eg
kjenne i bakhåvet ennå når eg tenke på det. Verden forsvinne. Langt vekke hørre eg
nåken som seie navnet mitt. Ein gang. To ganger. Tredje gangen e det kommt nåke
panisk øve tonefallet. Eg må slita auene opp.
Nærmast meg, fremdeles i vatnet, står Olaug.
Bak na, ein drøy del av klassekameratane mine. Med hakene dinglande nerimot navlen.
Eg blir plutselig inderlig bevisst på at eg ligge på kanten, alle ser på meg
og eg e iført badedrakt.
Ikkje ein ønskesituasjon.
Korleis kunne dette vore unngått? Ikkje spring på kanten.


Me e omgitt av regler. Me bryte di kver dag.
Ordensregler, klasseregler, fartsgrenser....

Holdt me alle fartsgrenser i dag?

Eg bare seie det: Ein dag kjeme konsekvensene og bite deg i baken.
Eg håpe for din skyld at du e påkledd når det skjer.

Detta bildet e tatt på 18-års dagen min.
Den dagen eg blei ein voksen og forstandig regelbrytar.

I remember you

Det e rart ka som kan trigga minner. Ei lukt, ein blomst, et uttrykk
du ikkje har hørrt på lenge. Nåken av dessa tingå vett eg om, som at eg vett at
viss eg smake på vaniljesukkeret når eg bake (og ja, det gjer eg!),
då kjeme minnene fra hundre glade dagar med Hege på kjøkkenbenken heima.
Kan ikkje steika vafler heller uten å tenka på Hege.
Når eg på mørke kveldar kave med å komma meg opp den skamglatte bakken
te huset heima, flire eg godt av tanken på meg sjøl som brukte body shop paraplyen
te å hala Ann Kristin opp på trygg grunn. Den nattå hadde me søren meg problemer
med å komma oss i hus. Men det som absolutt starte flest flashbacks for meg, e musikk.
Spesifikke sangar som for alltid e knytta te ein spesiell anledning, et tidspunkt elle
ein periode.

Lat oss ta nokre døme:

• She will be loved, Maroon 5: Skuleåret 04/05. Jan Henrik og Petter.
• The Living Years, Mike and the Mechanics: Et prøverom i Bergen, den dagen eg sko begynna på høgskulen. 
• Who will call him King of Kings, Sandi Patty: Første hausten på Finnøy.
• Be yourself, Audioslave : Eksamen i drama på høgskulen.

Eg kunne tatt hundre eksempel. Men kor festlig e egentlig det å lesa om,
sånn på ein skala? Eg ville bare slå et slag for den geniale oppfinnelsen
som kalles hukommelse. Nåken ting hadde vore greit å glømma, for all del,
men jammen e eg glad for at kver gang eg hørre Sing me a song av Return
kan eg le høgt av tanken på sangvalget mitt når eg sko synga ein sang for å letta
på stemningå: Ingrid, Ann Kristin og eg vandra rundt i det digra huset te Øygards
for å skru av alle lys og va igrunn ganske skjelvne.
"Sing me a song, the last one in my life"... Kjempevalg, med tanke på at me
allerede hadde skremt oss sjøl passe grundig med skrekkfilmar og ville historier.

Verdens beste Hege, som lærte samtidig som meg
kor ufattelig vondt konditorfarge smake, og som
(akkurat som meg) neppe kjeme te å putta egg oppi
nysmelta smør igjen...

Good times!

The sun always shines on TV

Et hurrarop fra Spania: Her e det godt å var!! Nydelig hus i nydelig område (jentå har ordna seg godt...), sol, varme, basseng og det aller besta: Tone Iren! Det e ein fest:)

Men det eg egentlig vil her eg sitte, e å reklamera litt.
På fredag den 14. (altså nå på fredag), syns eg alle ska skru på nrksuper klokkå
ti øve seks. Då begynne nemlig Vaffelhjarte! Nrk har lagt tvserie av Maria Parr
si ufattelig herlige debutbok. Ennå ei av mine bekjente som gjer det skarpt;)


 


Bokå e knallbra, og eg GLEDE meg te sjå na på tv!

Musikk av Odd Nordstoga kan me alltid lika, her e musikkvideoen som kan frista
deg te skru på tven på fredag, viss eg ikkje klarte det med entusiasmen min:

http://nrksuper.no/super/vaffelhjarte/musikkvideo/

I wonder how, I wonder why

Eg lure på mange ting.

Eg lure på koss ein høgståande person i Pakistan kan senda ein lastebil med mat te ein godseiar som sikkert har det an trenge, rett forbi ein landsby der folk kave for å overleva.
Eg lure på koss han muslimen eg nettopp såg på tv kan sei og meina at sjøl om man e født i et område, trenge man ikkje følga reglene der. "Sjøl om du e født i ein stall, trenge du ikkje oppføra deg som ein hest"...
Eg lure på koss i all verden tyrefekting blei ein sport.
Eg lure på koffor det e så fint vær nere hos Tone Iren, mens eg snart regne vekk.
Eg lure på koss i all verden, i et så rikt land som Norge, me ikkje får TE det her med eldreomsorg (og ikkje kom her og skyld på sjukepleierane, for då kan det var eg blir alvorlig grinete...).

Eg lure på koffor det ikkje e mer diskusjon rundt shariah 

"domstolane" i Storbritannia.

Eg lure på om du skjønne at eg nettopp har sett nyheter?

Poetry in motion

Eg har ufattelig mange flotte venner. Og ikkje minst e mange av di utrulig flinke!

Di synge, di spele, di overleve triatlon, di oppdrar ungar, 

di stikke sprøyter i folk....det vil ingen ende ta.

Og nå i dessa dagar e det altså ei av mine vennninner som gir ut diktsamling. 

Te nå har hu bare delt diktå sine på anonym blogg (okei, nesten anonym..), 

men nå blir det altså bok av det.

Hu like ikkje så godt å reklamera for seg sjøl, men det koste ikkje meg

mange kalorier å gjer det!

Så her kjeme altså ein reklamesnutt, ein anbefaling, ein inderlig velmeint ordre:

Gå inn på http://www.diktfordagen.com og kos deg med herlig, levande kverdagspoesi! 

Og viss du like det du lese....bestill deg ei bok, vel! :)

I og med at snellå foreløpig e sånn nåkenlunde anonym  kan eg ikkje akkurat 

legga ut bilde av na.

Så eg slår te med et glimt fra kulturstien på Bru.

Ikkje gått kulturstien ennå, seie du? Ta deg samen menneske, og kom deg ut!

Landingsplass for englar.

A comfort that helps me sleep tonight

Vett du ka som e stress? Halvårsvurderingar.
Eg skjønne så godt at det e supert for foreldre å få di. Eg e heilt med på at det e bra for elevane å få veta kor di står, og ka di må gjer for å komma seg videre. Men vett du ka som e stress? Halvårsvurderingar.


Vett du ka som e kjekt? Eg har kjøpt billettar te England i vinterferien! Fryd!
Glede meg veldig te å treffa alle vennene mine, drikka kakao på Starbucks og rett og slett bare surra rundt i gatene i York.

Nåke aent som e kjekt: På det bittelilla bildet i midten der,e Emelie. Me skravla på skype i kveld. Det var stas, det!

Vett du ka som e fine greier? Å var ferdige med halvårsvurderingar.I natt ska eg sova skikkelig godt, har eg tenkt.