Sisters, sisters!

Eg har tre søsken.
To eldre brødre og ei eldre søster.
Eg e minst. Veldig minst.
Yngst, lågast, sist.

Alle som har søsken vett at det va ikkje alltid man va enige om alt.
Ein gong i vår når eg va heima på ferie, fant mor fram det gamla malarskrinet mitt.
Tantebarnå sko mala, må veta.
Det va ein litt sånn fin, nostalgisk følelse, det fina røda skrinet med navnet mitt på,
i kjent, småskeiv stil. Eg KAN ikkje skriva beint uten linjer. Spør 5. klasse.

Barndomsnostalgi.

Så snudde eg skrinet, og lo høgt.

Storesøster får versågod bruka sitt eget malarskrin.

Nå for tiå, når eg skrive navn på ting, pleie eg å droppa den delen om at det 

e strengt forbudt for Liv Ingunn. Men det va ein gang det va veldig viktig.

And you're left with yesterday

Tid e rart.

Me har hatt om tid i femte klasse i høst, og et av spørsmålå i bokå va

"kva er tid?". Usedvanlig enkelt å svara på det...

Det e sagt vanvittig masse om tid.

"Tid går ikke, tid kommer."

"Tiden flyr i godt selskap."

"Tidi ho renn som elv mot os."

"Time, sometimes the time just slips away."

"Eg har ikkje tid."

"Kommt Zeit, kommt Rat."

"Det er en tid for alt."

"Tiden går, Gjensidige består."

"We've got all the time in the world."

...og det va bare dei eg kom på akkurat nuh.

Nåken minutter e så lange at eg ikkje ser enden på di.

Nåken månar forsvinne før eg har vent meg te at di e der.

I går va det ett år si eg hadde meg ein sightseeing på sjukehuset i Stavanger,

liggande i ei seng som blei rulla rundt av ambulansepersonell som ikkje visste kor di

sko hen. Eg huske eg tenkte "eg håpe ikkje Liv Ingunn e på jobb og plutselig 

får sjå detta her". Hu kunne jo fått hjerteinfarkt. 

Den dagen huske eg vanvittig godt. Eg har fortalt det mange ganger, det e jo ein

god historie... Muligens derfor det sitte spikra i skallen. 

Dei som måtte ha gått glipp av eventyret, finne det her.

Men så e det andre ting eg huske óg. Minner fra dagar for masse mer enn ett år si

som eg igrunn aldri har utbrodert te nåken. Eg huske det lika godt,

samma kor lang tid så går. Eg huske dei tingå som betydde nåke.

For ka enn du gjer, ikkje spør meg ka me fekk te middag i bryllupet te søskenbarnet mitt

for... eg ane ikkje kor mange år si. Men eg kan synga ein av sangane me dansa te. 

På hollandsk. Eg kjeme aldri te gjer det, eg kan ikkje hollandsk. Men eg kan sangen.

Tid plukke vekk alt som va mindre viktig, og så står eg igjen med alt det som forma

meg. På godt og vondt. 

Tid e rart.

I dag e det ett år si eg blei utskreven fra SUS. 

Det kan godt gå ei stund te før eg ska inn igjen.

To dagar ette eg blei utskreven, drog eg te York.
Om det egentlig va gått lang nok tid, kan diskuterast.
Eg har vore i bedre form gjennom tidene, for å sei det forsiktig.
Men eg angra ikkje på at eg drog. Ikkje ett sekund.

Only when I sleep

Trøtt?
Eg e ikkje trøtt.
Koss kom du på det?
I går spurte eg ein elev om hu hadde tatt ner håndå fordi hu ikkje ville
lesa opp svaret sitt allikavel. "Eg har lest", svarte eleven. Eg klarte såvidt å
grava fram et dimt minne om at jo, eg hadde nok hørrt det. Men ka hu leste opp?
Null peiling.
Når eg sko laga vekeplan i dag, blei det bare vas. Eg lagra det eg ikkje sko lagra,
skreiv engelsk i steden for norsk, sletta ting eg skulle ha. Herlighet.

Og vinnaren: Eg gjekk ut av huset ein morning, og trykte på bilnøkkelen for
å låsa. Det funka dårlig. Gjekk videre opp te bilen, og fant fram husnøkkelen for
å låsa opp. Det gjekk heller ikkje. Og når eg sko heim fra jobb, prøvde eg å låsa
arbeidsrommet med nøkkelen te leiligheten. Det va bare ikkje dagen for nøklar.

Eg glippe med auene og prøve å huska ka dag det e,
ka måne det e og ka fag eg ska ha.
I dag kokte eg poteter på ein ny måte, for eg hadde tydeligvis glømt koss man gjorde det.

Men trøtt?
Eg e ikkje trøtt.
Koss kom du på det?

Ein dag elle to med fint vær og null oppgaver og ansvar...
Ja, takk!

Kan han ingen stad venare sjå

Eg hørrte ein elle aen plass at turistnæringå i Norge slite med å frista nordmenn.
Ska lett tilstå at eg e ein av dei som drar te utlandet stadig vekk, men eg har ennå
te gode å finna ein plass som virkelig kan måla seg med furet, værbitt på sitt besta.

I haustferien va eg ein tur i York, og to turar i Sauda.
To vilt forskjellige plasser, og eg tok masse masse bilder.
Bilder av venner, familie, arkitektur....og aller mest natur.

Siste søndagen i ferien va eg ute på tur med søster mi og
tre tantebarn. Det va sol, det va kaldt, det va kakao og smågodt,
istappar og ferdigfrosne blåbær.
Kort sagt: det va haust så fin som an bare e i Sauda.

Ka ska me egentlig med utlandet?

Try to stay awake and remember my name

Auene går i kryss. Det verke i skuldrene. Skallen vege mer enn resten

av kroppen te sammen. Klokkå nærme seg halv seks, og eg har bare lyst 

te å gå og legga meg. 

Det er tid for foreldresamtalar.

Å du heiane, det tar på ein stakkar. 

Eg har ein vanvittig kjekk foreldreflokk, men det merkes likavel.

Eg ska var så intenst fokusert, så effektiv og få sagt så masse på kortast 

mulig tid. Ette at eg allerede har fullført ein vanlig arbeidsdag.

Dei eg snakke med kan var så kjekke di bare vil.

Det e hardt.

Så eg kan jo ikkje sei aent enn at det ska bli godt å bli ferdig.

Og i helgå e det feiring av at Gnisten e 75 år, tjoho!

Gnisten har betydd masse for veldig mange, og eg glede meg te feira

og treffa goe gamle kjente :) Skulle ønska det kom ennå fleire, men eg kan jo

ikkje dra folk heim ette øyrene helle.

Eg kunne lagt ut om Gnisten i det via og det breia, men nøye meg med

å le av gamle minner og hala et bilde fram fra arkivet:

 På weekend på Minnehaugen.
Ein gang for lenge si...

 

Standing calmly at the crossroads...

...not so much.

Her kjeme a blast from te past: Mitt første blogginnlegg, som eg måtte

redigera pga at nåken blei sinte på meg. Fra september 2009:

Kjenne eg igrunn e passe stressa nå. Og, forresten: Viss du nåken gang blir bedt om å putta heile livet ditt inn på 20kg, var forberedt på at det ikkje e verdens enklaste oppgava.

Eg hadde pakka klenå mine, og da va igrunn kvoten brukt opp. Kem trenge vel tannkost eller linsevæska? Nåken bilder å henga på veggene? Sko? Jakkar? Neeeei...

Eg må nok gå gjennom den kofferten ein gang te, ja.

For dei som fremdeles lure på kor York e hen (eg har brukt sommaren på å prøva å forklara kor det ligge hen på englandskartet: "Viss London e der og Newcastle der, så e York her." Ikkje alltid ein suksess....), eg fant et kart:

Og akkurat her plasserte eg det kartet,
men så va det nåken som hadde opphavsretten
som ikkje likte det....
Fy, Oddbjørg.
Men nå e det vekke, og du får bare
prøva å forestilla deg det...

York ligge rett ner fra Newcastle, sånn ca.

Her ser det riktignok ut som om Storbritannia e ørken, og Erins grønne ø e, indeed, grønn. Men eg e ganske sikker på at det regne lika masse i York som på vestlandet. Men det ska var sol på søndag, seie yr. Eg har bestemt meg for å stola på yr. Kjenne at litt sol på nervene hadde vore bra.

Okei, neste gang eg skrive e eg i York! Og når eg skreiv det, vokste sommarfuglane i magen te nåke tilnærma måker..

Isn't it ironic

Verden e full av uttrykk, talemåtar og ting "alle" seie.
Eg bruke di eg og. Men eg hadde ikkje vore meg viss eg ikkje
hengte meg opp i nåken ting som bare ikkje henge samen.

For eksempel. I tunge eller stressande tider seie me:
"Joda det går. Eg tar ein dag om gangen."
Eller: "Du kjeme gjønå detta. Bare ta ein dag om gangen".
Eg seie det sjøl. Stadig vekk.
Men her om dagen begynte eg å tenka.
Ka ellers skulle man ha gjort? Kor mange kjenne du som kan ta
to dagar i slengen? Eller ei veka? Ta ein dag om gangen? 
Eg kjeme te måtta slutta å sei det.

Og ikkje minst..
Når me leite ette nåke:
"E det ikkje typisk? Siste plassen eg leita!
 Det du leite ette, ligge alltid siste plassen du leite!"
SELVFØLGELIG GJER DET DET! Det e nemlig svært få som
fortsette å leita ette at di har funne det di leita ette.

Bare ein tanke. Eller egentlig to.

Tar høstferie eg.
Det trengs.