Smurfer i gang til en kamp på en onsdagskveld

Eg må bare få sagt det:
Eg har spelt fotball. Lat meg gjenta: Eg. Har. Spelt. Fotball.
Såvdt eg kan huska, må det var første gang på ca ti år.
Eg spele ikkje fotball. Men så va det dessa ungane då, og alt eg gjer for dei...
Så eg spelte fotball. Og la det var heilt klart: Eg skada ingen.
Eg blei ikkje skada sjøl. Eg VA borti ballen, og klarte til og med og
stoppa ein unge eller to. Og laget mitt tapte ikkje før på straffekonk.

Så, alle eg gjekk på skule med gjennom tidene som med tydelige ord,
fakter og blikk fortalte meg at eg va fullstendig ubrukelig og bare et handicap:
Hah. Et høgt og tydelig HAH!

Versta e at eg hadde det faktisk løye utpå der... ;)

Hege og eg hadde ei stund der me hørrte på smurfehits.
Der va det ein sang som hette Fotball er livet. Mulig eg må setta på den i kveld..
Men trenge jo ikkje ta heilt av helle.

Bilder av meg som spele fotball trur eg ikkje eksistere.
Men har har jo ein del av elevane.
Uskarpt og anonymifisert, men det e ein ball der;)

No som då

Nåken ganger e det godt å komma seg vekk.
Tre helger på rad reiste eg te Sauda og kobla ut heile holmen.

Nå i helgå va det Saudadagar, og, som eg skreiv på face, det va ein FEST
fra ende te aen! 100års feiring av Saudefaldene, andeløp i Nordelvå, fiiiiiiinevær,
maks folkeliv i sentrum og fenomenale konsertar.
Fredagskvelden va det Sauda-artistar. Minner, nostalgi, patriotisme og
"Det e her me hørre te" all the way. Og så liv med Vestladsfanden ettepå.
Lørdag va det Hellbillies, ei heilt aen greia, men heilt suverent morro!
Eg har så SANS for Hellbillies! Det e så eg må ta fram utropstegnå
i flere setningar på rad!

Og bare for å setta ein magisk topp på kransekakå, fekk eg masse tid ilag
med gode venninner eg ikkje har sett på lengelenge. Hurra!

Det e klart, eg har ikkje fått så mange kyss på kinnet si eg va russ.
Ikkje har eg fått så masse øl helt øve meg helle.
Trommehinnene fekk kjørt seg.
Eg måtte nok ein gang lura kraftig på koffor berusa menn øve 60
har så enormt sansen for meg.
Og det e ei stund si sist ei fremmed dama drog ner toppen for
å visa meg puppene sine.

Det va absurd. Det va hysterisk morsomt. Det va venner, nostalgi
og hipp,hipp hurra. Det va Saudadagar!

Win!

Festivalpass, tralala!

Søndenåhaugjentene. Kaidy, Hege, eg og Aase.
Goooood gjeng!
(Eg tilstår herved å ha lånt bildet av Aase uten å spør...)

The days we had, the songs we sang together

I kveld har One Direction konsert i Oslo, så vidt eg har forstått.
For ikkje mange vekene si va det Justin Bieber som skapte hysteri og litt te.
Og i dessa tider der mange voksne bruke ein del tid og energi på å mer
og mindre gjer narr av dei hylande jentene, har eg ein tilståelse å komma med:

Eg va boyband-jenta. Westlife- fan på min hals, og rimelig vennlig innstilt
te ein god del andre guttegrupper med good looks og mer og mindre
brukbare sangstemmer.

Eg kjøpte alt Westlife ga ut.
Eg va medlem i fanklubb.
Eg fant bilder på nett og printa di ut.
Samla nevnte bilder, pluss fakta og fanfics i ein perm.
På forsiå av permen stod det "My life is Westlife".
Eg og tre andre jenter fekk sekser på musikkprosjekt om Westlife.
Eg va på Westlife- konsert i Oslo.
Der kjøpte eg meg ei T-skjorta.
Eg hylte.
Eg hisste meg verre på konsertanmeldaren, som slakta konserten.
Eg kjøpte Westlife DVDar ilag med venninner (me hadde di ein periode kvar..).
Eg reiste på hytteturar med venninner der Westlife-plakatar va med i bagasjen,
og blei hengt opp på veggene.
Eg kan enormt mange Westlife-sangar utenat.
Eg kunne skreve flere ting på denna listå, men av hensyn te et par venninner....


Og vett du ka?
Eg hadde suverent masse morro. Ville ikkje bytta ut den tiå for nåke.
Venninnene mine og eg koste oss med musikken, me lo, me drømte,
me sang, me dansa.... Det va ein fest.
Det hende eg savne det.

Så te alle Beliebers og Directioners der ute, te alle som blir beskyldt for
fjortishysteri og galskap: Ikkje ta kverken på dokke sjøl, for all del,
men NYT DET! Dokke får nok tid te å var avbalanserte.

18 år, og egentlig kommt litt øve Westlife-dillå,
men eg måtte jo ha bilde av meg sjøl her.
Cliffs of Moher, området der Westlife spelte inn
deler av videoen te My Love.
Legg spesielt godt merke te dei lekre høge sokkane.

We don't need no education.

Detta lærarlivet..

Det e løye med det, det går fremdeles folk rundt og trur at det å var lærar
går ut på å undervisa.

Joda. Eg har gjort det og.

Te nå denna vekå har eg blant aent gjort detta på jobb:

• Svart på spørsmål av typen "Koffor grine me ikkje lava istedenfor vann?"
• Hatt tale om vipping på stolen.
• Sendt elevar for å spytta ut tyggisen.
• Blitt skremt av ein elev (neinei, eg e ikkje skvetten!).
• Vore på taket av skulen og henta ein ball. I regn og vind.
• Hatt ti minutt lunsjpause.
• Sortert arbeidshefter.
• Håndhilst på ungar som nettopp har brukt samme hånd te å tørka nasen.
• Retta veketestar. 
• Vore vikar og vurdert elevar sine egenproduserte sangar.
• Beslaglagt ei mus. Og ei klokka.
• Hatt tale om klokker som pipe.
• Vaska oppkast.
• Kasta opp sjøl.
• Halt ei matta tyngre enn meg sjøl ut av skulen og opp på et rekkverk.
• Brukt ein god del håndsprit.
• Skreve referat fra lagmøte på mellomtrinnet.
• Undervist.

Det va te nå denna vekå. I dag e det mandag.

Og ja, og så har eg fått ein ny elev i klassen. Eg har sagt te di at 

di får pusta på skift. Eine halvparten puste inn, den andre ut.

Det kan gå!

Gode, gamle dagar med lærarskulevenninner.
Før me egentlig heilt visste ka me gjekk te...
Anita, Charlotte, meg, Natalie og Cecilie.

You want to make a memory

Eg tok ein ufrivillig bloggpause, gitt...
Påskeferien blei ein smule amputert av ei litå veka med omgangssjuka.
For alle detaljer, sjå mine upubliserte verker, men eg kan jo sei det sånn
at når alt man får i seg, og masse mer enn det, forsvinne ut av kroppen
igjen uten å gjer nytte for seg...

Eg va dårlig. Eg e dårlig ennå. Blei jo ein smule dehydrert av detta sirkuset,
og det kjenne eg på følgene av. Men for all del, kan stå på beinå nå.
Framgang, kalle me sånnt!

Påskeferien begynte med ca tre dagar der eg va mer elle mindre i koma.
Måtte sova et par timar ette kver fysisk utskeielse. Som ein tur på byn med mor,
for eksempel. I bil.

Men så hadde eg tre herlige dagar der eg drog te Slettedalen på hyttebesøk,
koste meg på bytur med mor og Julie, og fekk med meg den store påskehappeningen
i Drarviksslektå, nemlig eggkokingå.

Så flata eg ut. Men det har me snakka nok om.

Litt bilder fra dei tre skikkelige feriedagane mine:

Snølek og sol i Slettedalen

Påskehyttekos!
Me løyste påskenøttene den kvelden :)

Hylsfjorden fra heimstråndå.

Me hadde diverse fargar egg :)
Tone stilte som eggholdande modell.

Ein liten vri på det tradisjonsrike eggebildet.
Tok selvfølgelig et "vanlig" óg.

Hurra for familie og påsketradisjonar!
Og takk, Gud, for at eg fekk dessa tre dagane, vertfall!

Viss nå bare verden kunne slutta heilt med denna seilingå,
så hadde eg vore takknemlig for det óg....

The show must go on

Det e masse som ikkje står i stillingsannonså når du søke jobb som lærar.
Det står ikkje regissør. Det står ikkje sufflør. Det står ikkje lydteknikar.
Det står ikkje rekvisittanskaffar. Det står ikkje kulissemakar.
Og det står heller ikkje kostymeansvarlig.

I går kveld sydde eg silkebånd i kappen te Pilatus. Han må jo kunna knytta
na framme, må veta!
I dag ette skuletid satte eg fyr på det som va igjen av nevnte silkebånd,
så ingen skulle falla for fristelsen å dra i ein laus tråd igjen.
Nå i kveld har eg sydd på kjortelen te ein av vaktene te Pilatus.
Halsåpningå hadde revna, så den måtte ordnast. Og så va det på mystisk vis blitt
ei diger revna på tvers bak. Det ska var sagt at det va nok forrige eigar av kjortelen
som hadde sørga for det. Men det va læraren te den nye eigaren som måtte fiksa det.

Blei det beint og vakkert? Nei, egentlig ikkje.
Men eg blei ikkje ansatt fordi eg va ein racer på å sy!

Ingen vakt med sjølrespekt kan gå rundt
med ei sånn flenga nederst på kjortelen!

Di første to stingå va ganske beine og ca lika lange.
Så blei eg lei.

Bedre enn at et stort stykke henge og slenge,
syns nå vertfall eg...

Om ikkje aent, hadde eg vertfall vett te
 å tråkla ivei på vrangå! Skills.

Ein dag publisere eg kanske ei lista øve skills som kreves for å komma gjønå
et år som lærar. Den blir lang.
Å du heiane så gla eg ska var når bare fredag halv tre kjeme!

No kjem den fagre våren

Når dagane blir et einaste kav der eg springe fra det eina te det andra, 

og e heldig om eg får satt meg ner i ti minutt og eta litt før det e på an igjen.

Når folk går meg så inderlig på nervene at eg føle for å dyppa di i fjorden

for å kjøla ner håvene deiras litt.

Når eg ikkje får gjort halvparten av det eg hadde tenkt.

Og sånn ellers.

Det e då eg finne fram dei små gledene. Dei som blir så inderlig store

viss eg bare tar meg tid te å kjenna ette.

Som for eksempel:

Nyvaska sengetøy.

Fortella kollegaene mine om den drøyaste russeknuten eg tok,

og brøla av latter innvendig av reaksjonen.

Kakerester på jobb. Av ein elle aen grunn rope folk alltid på meg når det e kaka...

Ein boks med ananas. 

Ordet ananas. Hørre te på listå øve tidenes ord.

Indre bilder av Elisabeth som tvinge Øydis opp på Landasteinen.

Dei faktiske bildene eg tok av Elisabeth som tvinge Øydis opp på Landasteinen.

Og sist, men påingenmåte minst:

DET E VÅR!!!!

Glede og fryd og jubel te langt uti mai!